Η ΚΡΑΙ-ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

υΠΑΡκΤΌσ ΣοΥΡΕαλΙσΜΌσ

2010-04-30T22:45:00.000+03:00

Αγαπητέ αναγνώστη,

επιτέλους ξαμολάω τα δάχτυλα μου πάνω στο πληκτρολόγιο του laptop για να αναρτήσω κάνα κείμενο στην "Κραι-πάλη των τάξεων". Συνιστώ αναφανδόν ως χαλί στην ανάγνωση κάτι από τους εκπληκτικούς ήχους του “Hassan I Shaba” των Hawkwind, του “Gimme Danger” και του "Search and Destroy" των Iggy Pop – Stooges και του “I'm bored” του Iggy Pop σκέτου, ή “Hocus Pocus” από Focus.

"Απολαμβάνω" αυτήν την καταπληκτική αίσθηση υπαρκτού σουρεαλισμού που αναδύεται στην ατμόσφαιρα μέσα από τη σαπίλα του καπιταλισμού και πιο ειδικά της ελληνικής του version. Το ότι ο καπιταλισμός προσφέρει στις εργαζόμενες μάζες τη χαρά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης είναι κάτι που το νοιώθω στο πετσί μου. Το ότι θα μας διασκέδαζε (σεξουαλικώς) τόσο πολύ είναι κάτι που το περίμενα, ειδικά σε συνθήκες κρίσης. Το ότι το παπαδαριό εν μέσω κρίσης θα κάνει την πάπια και οι σοσιαλιστές άνω-κάτω του αντιεξουσιαστικού ΠΑΣΟΚ (το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο ΔουΝουΤου) θα γράψουν στα παλιά τους σοσιαλδημοκρατικά παπούτσια την ανάγκη χωρισμού κράτους-εκκλησίας ήταν κάτι το αυτονόητο.

Αλλά, αγαπητέ αναγνώστη, το να βλέπω τις εργοδοτικές οργανώσεις να υποστηρίζουν κόντρα στο ΔΝΤ την ανάγκη διατήρησης του 13ου και του 14ου μισθού, είναι κάτι που ξεπερνάει κάθε σουρεαλιστική μου φαντασία. Ως και εγώ που παραμένω ένα παλαιοκομμουνιστικό-παλαιοδιεθνιστικό απολίθωμα είδα το σταλινικό φως το αληθινό. ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ!

Προτείνω:

Να συγκροτηθεί άμεσα Λαϊκό Μέτωπο εργαζομένων και “εθνικής” αστικής τάξης ενάντια στο αμερικανοκίνητο ΔΝΤ!
Να φύγει ο ιμπεριαλισμός των ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ, ΠΟΥΝ' ΤΟ, ΠΑΡ' ΤΟ! Να φύγετε κύριοι! Να πάτε αλλού!
Έξω ο αμερικανόδουλος Σοσιαλισμός Άνω-Κάτω!
Μαζικό κύμα καταλήψεων εργοστασίων και επιχειρήσεων από ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, και αστικοδημοκρατική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση των κατεχόμενων από αλλοδαπά κεφάλαια “ελληνικών” επιχειρήσεων!
Απαλλοτρίωση όλων των κατασχεθέντων jeep cherokee και απόδοσή τους στο μοναδικό σώμα δημοσίων υπαλλήλων, τους παπαδ-άριους που πραγματικά και μόνο με πόνο ψυχής (ΜΟΝΟ με πόνο ψυχής, το τονίζω αυτό...) προσφέρουν "αφιλοκερδώς", ήτοι με το αζημίωτο, το λειτούργημά τους στον μοναδικό περιούσιο, του ενός και μόνου αληθινού Θεού, λαό, τον “ελληνικό”...
Κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων - Λαϊκή εξουσία (εργατών, αγροτών, μικροαστών και τίμιας εθνικής αστικής τάξης)!

Για την ώρα,
bonjour

Μετά τιμής
Ο νονός

Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα

2009-12-31T19:12:00.003+02:00

Μέρες "άγιες" και γιορτινές και οι ευχές δίνουν και παίρνουν.

Επηρεασμένη από το κλίμα των ημερών, η Κεντρική Επιτροπή του blog στέλνει μήνυμα αγάπης για την ανθρωπότητα δια στόματος της Barbara Dane: I Hate the Capitalist System!

Download

(Από το: http://intervinyl.blogspot.com/)

Χάρης Παπαδόπουλος - rec 9108

2009-09-24T08:50:00.001+03:00

(Jazz & Τζαζ, Αύγουστος – Σεπτέμβρης 2009)

Ο Χάρης Παπαδόπουλος εκτός από τη συνεπή του πορεία ως μέλος των Χειμερινών Κολυμβητών όπου παίζει μπουζούκι, έχει διαγράψει μιαν αξιοσημείωτη και δημιουργική τροχιά ως συνθέτης, με άκρως ενδιαφέροντες δισκογραφικούς σταθμούς. Εκλεκτό δείγμα της ιδιότητας του αυτής ήταν το έξοχο «Το Τραίνο Φτάνει Τελικά στην Κατερίνη» [Μύλος, 1998], το οποίο συνυπέγραψε με τον Μανώλη Ρασούλη, ερμηνεύοντας τα τραγούδια του οι Βασίλης Λέκκας, Αργύρης Μπακιρτζής, Σωτηρία Λεονάρδου, Κατερίνα Σιάπαντα, Γιώργος Λίζος, Κώστας Σιδερής, Αλέξης Καραβέργος, Ορέστης Γεωργιάδης και ο ίδιος ο δημιουργός.

0 Χάρης Παπαδόπουλος από παλαιότερα φλέρταρε με τη μελοποιημένη ποίηση. Τεκμήρια αυτής της ενασχόλησης και δημιουργικής του κατεύθυνσης ήταν το "Premiere Version" με ερμηνευτή τον Βασίλη Λέκκα, εκεί όπου μελοποιεί με ιδιοσυγκρασιακό τρόπο ποιήματα του Νίκου Καββαδία και το "Ένα Τραγούδι για την Αθήνα", που εκδόθηκε από το Δήμο Κατερίνης το 2004, βασισμένο στην ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη και με ερμηνευτή τον Θεόδωρο Ρήγα.

Η πιο πρόσφατη δισκογραφική απόπειρα του Χάρη Παπαδόπουλου είναι και η πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση του στο είδος (εκδόθηκε από την δική του εταιρεία La Grande Ours). Ο Παπαδόπουλος δημιουργεί 13 θαυμάσια τραγούδια, μελοποιώντας Γιάννη Σκαρίμπα, Κωνσταντίνο Καβάφη, Κώστα Καρυωτάκη, Τάκη Σινόπουλο και Μανόλη Αναγνωστάκη. Το υλικό συμπληρώνεται με πέντε θέματα από το ντοκιμαντέρ «Στρατής Τσίρκας» της ΕΡΤ, σε σκηνοθεσία Κώστα Κατσαρόπουλου και σενάριο Ντανιέλ Μπλο, βασισμένο στο χρονολόγιο της Χρύσας Προκοπάκη «Στα ίχνη του Στρατή Τσίρκα», που μεταδόθηκε γη πρώτη φορά στις 2 Νοεμβρίου του 1993.

Αν και έχει μακρόχρονη θητεία στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, διατηρώντας πάντα ένα υψηλό επίπεδο στις μελοποιήσεις του, ο Χάρης Παπαδόπουλος οριοθετεί, με μιαν πρωτότυπη και άκρως προσωπική μουσική γλώσσα, ένα χώρο ενσωματώνοντας λαϊκά, έντεχνα και σύγχρονα στοιχεία, φιλτράροντας με λυρισμό την ιδιοσυγκρασιακή γραφή του. Η άποψη του υπηρετείται ιδανικά από τις εξαιρετικές ερμηνείες της Albena Ivanova, του Βασίλη Λέκκα και του Θεόδωρου Ρήγα, οι οποίοι κατορθώνουν να σωματοποιήσουν το λόγο των ποιητών παράλληλα με το συνθετικό όραμα. Ειδικά η Albena Ivanova υιοθετώντας μιαν ερμηνευτική οδό, που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγούδι και την απαγγελία, αποδίδει έξοχα τα κομμάτια.

Οι συνθέσεις υποστηρίζονται από μιαν εμπνευσμένη ενορχήστρωση που δεν κραυγάζει, χαρακτηριζόμενη από τη λιτότητα των εκφραστικών μέσων. Οι οργανικές φωνές σχολιάζουν, υπογραμμίζοντας τα καίρια σημεία, αναδεικνύοντας μην ευρύτατη γκάμα συναισθημάτων. Από μικρά κομψοτεχνήματα όπως το δίλεπτο «Η ψυχή μου III» του Κώστα Καρυωτάκη, έως πιο εσωτερικά και απαιτητικά εγχειρήματα όπως η «Αναζήτηση» του Μανόλη Αναγνωστάκη, ο μουσικός κόσμος του Χάρη Παπαδόπουλου είναι πλήρης μεταμορφώσεων.

Εξευγενισμένη λεπτότητα, ακριβό γούστο, φαντασία και μεγάλη αγάπη και σεβασμός στην ποίηση από τον Χάρη Παπαδόπουλο, που υπογράφει όλες τις συνθέσεις και παίζει πιάνο, συνθεσάιζερ και μπουζούκι. Ιδανικοί συμπαραστάτες οι: Φλώρος Φλωρίδης σοπράνο, κλαρινέτο, Νεκτάριος Καραντζής κοντραμπάσο, Νίκος Ψαρογιώργος ντραμς, Αλέξης Καραβέργος ηλεκτρική κιθάρα, Δημήτρης Τζιώκας και Βαγγέλης Τσοτρίδης κιθάρα, Μιχάλης Βασιλειάδης ακορντεόν, Κώστας Τηλαβερίδης άλτο, Κώστας Θεοδώρου κοντραμπάσο, Δημήτρης Πολυζωίδης βιολί και Παναγιώτης Μαρινόπουλος φλάουτο.

Επαφή: Μουσικό Ταχυδρομείο τηλ. 210 9343980, e-mail: info@musicpost.gr

Γιάννης Μουγγολιάς

http://www.studio52.gr/info_gr.asp?infoID=00000yxp

21 Αυγούστου 1940

2009-08-20T01:37:00.008+03:00

Μέρα χαράς η 21η Αυγούστου για τα απανταχού σταλινικά απολειφάδια!

Μετά την αποτυχία της δολοφονικής απόπειρας εναντίον του Τρότσκι στις 24 Μάη του '40, κατάφερε τελικά ο Στάλιν να εξολοθρέυσει το μεγάλο του αντίπαλο με τρόπο που αρμόζει σε έναν "επαναστάτη" του μεγέθους του: με πισώπλατο χτύπημα!

Να πως περιγράφει τη δολοφονία του Τρότσκι ο εγγονός του, Esteban Volkov-Bronstein:

Στις 20 Αυγούστου 1940 επέστρεφα σπίτι από το σχολείο περπατώντας κατά μήκος της οδού Βιέννης, στο τέρμα της οποίας βρισκόταν το σπίτι και στο μυαλό μου επικρατούσαν ευχάριστα συναισθήματα. Ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι κάτι ασυνήθιστο συνέβαινε : ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο αντικανονικά έκλεινε το χωμάτινο δρόμο και πολλοί αστυνομικοί με γαλάζιες στολές και στρατιωτικούς σκούφους έκλειναν την είσοδο του σπιτιού. Τέτοια φασαρία ήταν εντελώς ασυνήθιστη. Ένιωσα ένα κάψιμο αγωνίας στο στήθος, ένα προαίσθημα ότι κάτι άσχημο είχε συμβεί και ότι αυτή τη φορά δεν επρόκειτο να είμαστε τόσο τυχεροί.

Ενστικτωδώς, επιτάχυνα το βήμα μου, ανεβαίνοντας γρήγορα τα σκαλοπάτια και από την πόρτα που ήταν ανοικτή, πέρασα γρήγορα στον κήπο και έπεσα απάνω σ' ένα Αμερικάνο σύντροφο, το Χάρολντ Ρόμπινς, έναν από τους γραμματείς του παππού μου. Ήταν πολύ ταραγμένος, μ' ένα περίστροφο στο χέρι του και το μόνο που μπόρεσε να μου φωνάξει με απελπισμένη φωνή ήταν "Ο Τζάκσον"! "Ο Τζάκσον"!

Εκείνη τη στιγμή δε μπόρεσα να καταλάβω το νόημα αυτής της κραυγής. Τι σχέση μπορεί να είχε ο στενός φίλος της Αμερικανίδας Τροτσκίστριας Σύλβιας Αγγέλωφ και οι φρουροί με οτιδήποτε είχε συμβεί; Όταν μπήκα στη βιβλιοθήκη και κοίταξα από τη μισάνοιχτη πόρτα της τραπεζαρίας, αμέσως κατάλαβα το μέγεθος της τραγωδίας. Ο παππούς μου ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα μ' ένα τραύμα στο κεφάλι, κολυμπώντας σε μια λίμνη αίματος, με τη Ναταλία και μια ομάδα συντρόφων να στέκονται γύρω του βάζοντας πάγο στην πληγή, προσπαθώντας να σταματήσουν την αιμορραγία.

Ο Τζάκσον, ο γενναιόδωρος και περιποιητικός σύζυγος της συντρόφισσας Σύλβια Αγγέλωφ, ο άνθρωπος που έδειχνε μια απόλυτη αδιαφορία για την πολιτική, ο οποίος παρίστανε ότι είχε μια πλούσια Βελγίδα μητέρα και ένα αφεντικό κάπου στην Ευρώπη που πλήρωνε παχυλές προμήθειες για τις εμπορικές του συμφωνίες, ήταν ένας ελεεινός πράκτορας της GPU, που τρύπωσε σαν σκουλήκι στη ζωή του επαναστάτη ηγέτη. Ανήκε σ' εκείνο το στρατό των δολοφόνων και βασανιστών που ασκούσαν την εξουσία του τρόμου επάνω στο Ρώσικο λαό. Αυτοί αποτελούσαν τις τρομακτικές ορδές της αντεπανάστασης, τον κεντρικό στυλοβάτη της δικτατορίας του Στάλιν και της γραφειοκρατίας του. Αυτοί ήταν η «ελίτ της ελίτ» και οι χαϊδεμένοι ευνοούμενοι του δικτάτορα.

"Η μάνα μου είναι στα χέρια τους. Με ανάγκασαν να το κάνω" κλαψούρισε ο Τζάκσον, όταν οι σωματοφύλακες ειδοποιημένοι από τις δυνατές κραυγές του "γέρου" όρμησαν στον τόπο του εγκλήματος και με χτυπήματα εξουδετέρωσαν το δολοφόνο. "Ο Τζάκσον" είπε ο Λεβ Νταβίντοβιτς όταν κρατήθηκε στη πόρτα του γραφείου του πλημμυρισμένος στο αίμα, δείχνοντας τον εισβολέα στη Ναταλία, η οποία είχε έρθει τρέχοντας. Ήταν σαν να προσπαθούσε να πει: Να η επίθεση του Στάλιν που περιμέναμε… Με επίμονες χειρονομίες προσπάθησε να πει "Μην τον σκοτώσετε - πρέπει να μιλήσει".

Τώρα πια δεν υπάρχει κανένα μυστικό. Ο Στάλιν, ο Μπέρια, ο Λεονίντ Εϊτινγκον, η ερωμένη του Καριντάντ Μερκαντέρ και ο γιος της, ο Καταλανός Ραμόν Μερκαντέρ (βλέπε «Τζάκσον») ήταν οι άνθρωποι που δολοφόνησαν το σύντροφο και δεξί χέρι του Λένιν, σε όλη την περίοδο της Επανάστασης και του Πολέμου.

"Μας έχει δοθεί ακόμα μια μέρα ζωής, Νατάσσα" συνήθιζε να αναφωνεί κάθε πρωί ο Λεβ Νταβίντοβιτς με χαρούμενη διάθεση στην αχώριστη σύντροφο του Ναταλία Σέντοβα, καθώς το φως της ημέρας έπεφτε στο υπνοδωμάτιο τους, στο ίδιο μέρος όπου σαν από θαύμα είχαν γλιτώσει τη νύκτα της 24ης Μαΐου. Αλλά η ανακωχή ήταν πολύ σύντομη. (www.marxismos.com)

Κι ένα κείμενο του Βίκτορ Σερζ γραμμένο δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του Τρότσκι:

Ο ΓΕΡΟΣ

Στη μνήμη του Λέοντος Νταβίντοβιτς Τρότσκι

Ούτε σαράντα πέντε χρονών δεν ήταν και ήδη τον φωνάζαμε «Γέρο», όπως παλιότερα τον Λένιν στην ίδια ηλικία. Θέλαμε να δείξουμε, όπως το εννοεί ο ρωσικός λαός, πως ήταν ο «μεγαλύτερος» στο πνεύμα, αυτός που αξίζει πραγματικά να τον εμπιστεύεσαι. Η εντύπωση που έδινε όλη του τη ζωή σ’ εκείνους που τον πλησίασαν αληθινά ήταν αυτή: ενός άνθρωπου του οποίου η σκέψη, η δράση, η «προσωπική» ζωή σχημάτιζαν έναν αρραγή όγκο, ενός ανθρώπου που τραβούσε τον δρόμο του μέχρι τέλους, χωρίς λιγοψυχίες˙ ενός ανθρώπου στον οποίο μπορούσες σε κάθε περίπτωση να βασίζεσαι απόλυτα. Δεν θ' άλλαζε γνώμη μπροστά στην ανάγκη, δεν θα λύγιζε στην ήττα, δεν θα έκανε πίσω ούτε μπροστά στην ευθύνη ούτε μπροστά στον κίνδυνο, δεν θα τα έχανε μέσα στην αναταραχή. Φτιαγμένος για να ελέγχει τις καταστάσεις, σίγουρος για τον εαυτό του, νιώθοντας μέσα του τόσο μεγάλη υπερηφάνεια, ώστε στους άλλους να βγαίνει απλός και πραγματικά σεμνός. Την υπερηφάνεια να είσαι ένα φωτεινό όργανο της ιστορίας. Στη φυλακή, στην εξορία, σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στην ξενιτιά, σ' ένα πεδίο μάχης, στην κορυφή της εξουσίας -και μάλιστα με απόλυτη ανιδιοτέλεια- να μην είσαι τίποτα άλλο, παρά μόνο κάποιος που κάνει το σωστό για να βοηθήσει τους ανθρώπους. Έχοντας ήδη από νωρίς αποδείξει στον εαυτό του ότι μπορούσε (έγινε πρόεδρος του πρώτου Σοβιέτ της Πετρούπολης το 1905, στα είκοσι οχτώ του χρονιά), δεν είχε πια λόγο ν' αμφιβάλλει για τον εαυτό του κι αυτό τον έκανε να βλέπει τη φήμη, τα κυβερνητικά πόστα, τη μεγαλύτερη εξουσία επαγγελματικά, δίχως να τα περιφρονεί ούτε όμως και να προσκολλάται αυτά. Ήξερε να γίνεται σκληρός, ακόμα κι ανελέητος, με μια ψυχή χειρουργού που κάνει μια σοβαρή εγχείριση. Αφού έφτασε να γράψει, στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου και της τρομοκρατίας, μια φράση σαν κι αυτή: «Τίποτα πιο ανθρώπινο στις επαναστάσεις από τη μέγιστη προσπάθεια». Αν έπρεπε να τον ορίσω με μία και μόνη λέξη, θα έλεγα: ένας υπηρέτης. Στραμμένος στην έρευνα, στον στοχασμό, με μεγάλο λυρικό σεβασμό για τη ζωή˙ σαν τους ποιητές. Δραπετεύοντας από τις ερημιές της Σιβηρίας, θαύμαζε τα χιόνια˙ σε πλήρη ανταρσία˙ μετρούσε τον ρόλο της δημιουργικής φαντασίας μέσα σε τόσο μόχθο˙ τριγυρισμένος από δολοφόνους, μέσα στη μοναξιά του στο Κογιοκάν, αγαπούσε την εκπληκτική βλάστηση του Μεξικού, εκείνων των κάκτων που αποκαλύπτουν στον Ευρωπαίο μια συγκλονιστική μορφή ζωτικής ενέργειας˙ βουτηγμένος στην τρέλα του ψέματος, στη διάρκεια των συνεδριάσεων της Επιτροπής Ντιούι για τις δίκες της Μόσχας, σκιαγραφούσε την υπόθεση της γέννησης μιας νέας θρησκείας, την επομένη των μελλοντικών επαναστάσεων, όταν η ανθρωπότητα θα έχει κουραστεί από τους αγώνες που θα της έχουν ανοίξει τον δρόμο για ένα νέο μέλλον. Άθρησκος, αλλά σίγουρος για την αξία της ζωής, για το μεγαλείο των ανθρώπων, για το καθήκον να υπηρετείς. Ακόμα πιο ανίκανος ν' αμφισβητήσει από το να πιστέψει τις παλιές δοξασίες που τόσο φτωχό φάρμακο αποτελούν για την αμφιβολία. Η βεβαιότητα ότι κατείχε την αλήθεια τον έκανε ανένδοτο προς το τέλος και του στέρησε το επιστημονικό πνεύμα. Αυταρχικός, γιατί την εποχή μας των βάρβαρων αγώνων, η σκέψη που γίνεται πράξη γίνεται αυταρχική. Έχοντας τη δύναμη στα χέρια του, στα 1924-25, αρνήθηκε ν' αναλάβει την εξουσία, γιατί πίστευε πως, ένα σοσιαλιστικό καθεστώς μόνο με προνουντσιαμέντα, μόνο με πραξικοπήματα μπορεί να προχωρήσει για να μη φτάσει σε αδιέξοδο (και αναμφίβολα, στο βάθος, γιατί πίστευε πως, αν η ιστορία επιβάλλει ποταπά έργα, καλύτερα ν' αφήνεις να τα διεκπεραιώνουν άλλοι, που είναι γεννημένοι γι' αυτά, και να κρατάς για τον εαυτό σου την υπεράσπιση ενός πιο μακρινού μέλλοντος).

Ποτέ δεν τον βρήκα πιο σπουδαίο και ποτέ δεν τον αγάπησα περισσότερο από τις πολλές εκείνες φορές που τον είδα μέσα στα φτωχικά εργατικά δωματιάκια του Λένινγκραντ και της Μόσχας, αφότου είχε γίνει ένας από τους δύο αδιαμφισβήτητους ηγέτες της νικηφόρας επανάστασης, να μιλάει ώρες ολόκληρες για να πείσει κάποιους ανθρώπους της φάμπρικας και του δρόμου. Αν και μέλος ακόμα του Πολιτικού Γραφείου, σε λίγο θα έχανε τη δύναμη και πιθανότατα και τη ζωή του. (Το ξέραμε όλοι, όπως κι εκείνος˙ άλλωστε μου μίλησε γι' αυτό.) Επέμενε πως είχε έρθει η στιγμή να κατακτηθούν μία μία οι συνειδήσεις των προλετάριων -όπως πρώτα, μέσα στην παρανομία του παλιού καθεστώτος- για να σωθεί ή να δημιουργηθεί μια επαναστατική δημοκρατία. Τριάντα σαράντα ανθρωπάκια τον άκουγαν, μια εργάτρια καθισμένη κατάχαμα τον ρωτούσε και ζύγιαζε τις απαντήσεις του... (1927). Ξέραμε πως είχαμε πιο πολλές πιθανότητες να νικηθούμε παρά να νικήσουμε- ακόμα κι αυτό, όμως, θα ήταν χρήσιμο. Χωρίς τη γενναία ήττα μας, η επανάσταση θα ήταν εκατό φορές πιο ηττημένη.

Ο Τρότσκι δεν ήταν εξαιρετική προσωπικότητα για τον εαυτό του μόνο. Ήταν εξαιρετική προσωπικότητα για όλους γύρω του. Όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του, του πνεύματος του, του οράματος του για τη ζωή ανήκαν για περισσότερο από μισό αιώνα στους κύκλους της ρωσικής επαναστατικής ιντελιγκέντσιας. Δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές τα απέκτησαν, τα είχαν μαζί μ' εκείνον (και από αυτό το πλήθος δεν αποκλείω και πολλούς από τους αντιπάλους του). Όπως ο Λένιν και κάποιοι άνθρωποι που η τύχη της μάχης το έφερε να γίνουν λιγότερο ξακουστοί ή να μείνουν στο σκοτάδι, έτσι κι εκείνος έφερε αυτό τον χαρακτήρα πολλών γενεών σε πολύ υψηλό βαθμό ατομικής τελείωσης. Αυτές οι γενιές τον είχαν οδηγήσει, τον είχαν διαμορφώσει, ζούσαν μέσα του, και η δική του, προϊόν των ίδιων ιστορικών συνθηκών, ήταν στο σύνολο της απαράλλαχτη μ' εκείνον, μολονότι ο καθένας χωριστά, γύρω του, δίπλα του, υπήρξε κατά κάποιον τρόπο κατώτερος του. Έρχονται στο νου μου τόσα ονόματα, τόσα πρόσωπα, τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, που βλέπω εδώ μιαν ολοφάνερη αλήθεια. Αυτή τη γενιά χρειάστηκε να την καταστρέψουν ολοκληρωτικά για να χαμηλώσουν το επίπεδο της εποχής μας. Η γενιά αυτή ήταν προάγγελος του αυριανού ανθρώπου˙ ξεχώρισε, επομένως, από τους πολλούς, μόλις οι πολλοί ζήτησαν να ξεκουραστούν.

Το τέλος της ζωής του υπήρξε δράμα μοναξιάς. Πηγαινοερχόταν συχνά, μόνος, μέσα στο γραφείο του στο Κογιοκάν, μιλώντας στον εαυτό του. (Όπως ο Τσερνισέφσκι, ο πρώτος μεγάλος στοχαστής της ρωσικής επαναστατικής ιντελιγκέντσιας που, όταν τον έφεραν πίσω από τη Γιακουτία όπου είχε περάσει είκοσι χρόνια αιχμάλωτος, «μιλούσε στον εαυτό του κοιτάζοντας τ' αστέρια» -το έγραψαν οι χωροφύλακες στις αναφορές τους.) Ένας Περουβιανός ποιητής τού έφερε ένα ποίημα με τίτλο Solitude des Solitudes (Υπέρτατη μοναξιά) και ο Γέρος έβαλε να του το μεταφράσουν λέξη λέξη, εντυπωσιασμένος από αυτό τον τίτλο˙ του Γέρου τού φάνηκε πολύ ωραίος... Έτσι μόνος συνέχιζε να συζητάει με τον τουφεκισμένο Κάμενεφ: τον άκουγες πολλές φορές να προφέρει αυτό το όνομα. Μολονότι βρισκόταν στο ζενίθ του πνευματικού του σφρίγους, τα τελευταία του κείμενα απέχουν πολύ σε αξία από τα αλλοτινά του έργα. Ξεχνάμε πολύ συχνά πως η ευφυΐα δεν είναι ατομικό χάρισμα. Τι θα ήταν ο Μπετόβεν εξόριστος ανάμεσα σε κουφούς; Η ευφυΐα ενός ανθρώπου, έστω κι αν πρόκειται για διάνοια, έχει ανάγκη ν' αναπνέει. Το διανοητικό μεγαλείο του Γέρου λειτουργούσε σε συνάρτηση με εκείνο της γενιάς του. Του χρειαζόταν η άμεση επαφή με ανθρώπους της ίδιας πνευματικής πάστας, ικανούς να τον καταλάβουν πριν τελειώσει τη φράση του, να του φέρουν αντιρρήσεις ίδιου επιπέδου με το δικό του. Του χρειαζόταν ο Μπουχάριν, ο Πιατάκοφ, ο Πρεομπραζένσκι, ο Ρακόφσκι, ο Ιβάν Σμιρνόφ, του χρειαζόταν ο Λένιν για να είναι απόλυτα ο εαυτός του. Ήδη ανάμεσα σε μας, τους πιο νέους, και παρ' ότι ανάμεσα μας υπήρχαν μυαλά και χαρακτήρες όπως του Γιέλτσιν, του Σόλντσεφ, του Γιακόβιν, του Ντίνγκελστεντ, του Πανκράτοφ (άραγε να ζουν; να πέθαναν;), δεν μπορούσε πια να είναι πλήρης: μας έλειπαν δέκα μοναδικά χρόνια εμπειρίας και στοχασμού. Κάποιες από τις πιο γόνιμες ιδέες του τις εξέφρασε μόνο σε γράμματα διαλόγου, δηλαδή, σχεδόν καθετί που αφορά τη θεωρία της διαρκούς επανάστασης.

Τον σκότωσαν ακριβώς τη στιγμή που ο σύγχρονος κόσμος έμπαινε από τους παράφρονες δρόμους του πολέμου σε μια καινούρια φάση της διαρκούς επανάστασης του. Τον σκότωσαν ακριβώς γι' αυτό τον λόγο, γιατί μπορούσε να ξαναγίνει στ' αλήθεια πολύ σπουδαίος αν ξανάβρισκε μια μέρα τη γη και τους ανθρώπους της Ρωσίας, τους οποίους ένιωθε σε εξαιρετικό βαθμό. Είχαν αγωνιστεί λυσσαλέα, πριν, για να σκοτώσουν τον μύθο του, έναν μύθο επικών διαστάσεων, θεμελιωμένο ολοκληρωτικά στην αλήθεια. Η λογική του πάθους του και των λαθών που έκανε ακριβώς εξαιτίας αυτού του πάθους τον σκότωσε κι αυτή: για να κατακτήσει και να προσπαθήσει για άλλη μια φορά να διαμορφώσει τη συνείδηση κάποιου άγνωστου, ασήμαντου ανθρωπάκου, που δεν υπήρχε, που δεν ήταν άλλο από απάτη και δολιότητα, τον άφησε να μπει στην κάμαρα της μοναξιάς του, κι αυτός ο κάποιος, εκτελώντας διαταγή, τον χτύπησε πισώπλατα την ώρα που ήταν σκυμμένος πάνω σ' ένα τιποτένιο χειρόγραφο. Η σκαπάνη άνοιξε στο κρανίο του ένα τραύμα εφτά εκατοστά βαθύ.

Βίκτωρ Σερζ Μεξικό, Ιη Αυγούστου 1942

"Όμως, όποιες κι αν μπορεί να είναι οι περιστάσεις του θανάτου μου, θα πεθάνω με την ακλόνητη πίστη στο κομμουνιστικό μέλλον. Αυτή η πίστη στον άνθρωπό και στο μέλλον του μου δίνει, ακόμα και τώρα, τέτοια δύναμη αντίστασης που καμιά θρησκεία δε μπορεί να δώσει"

Λέων Τρότσκι, "Διαθήκη"

There's a friendly fire in the Gaza Strip

2009-07-18T12:09:00.009+03:00

Τραγούδι της Nadeah Miranda που περιέχεται στο cd του Infowar, από το οποίο το σύνολο των εσόδων του Άρη Χατζηστεφάνου και τμήμα των εσόδων της Sony θα διατεθούν στην οργάνωση Free Gaza.

Απόσπασμα από τη διακήρυξη της οργάνωσης Free Gaza

Η ιστορικά παράνομη υφαρπαγή της παλαιστινιακής γης, πατρίδας και κληρονομιάς, βρίσκεται στην καρδιά της διένεξης στη Μέση Ανατολή. Δημιούργησε το μεγαλύτερο πληθυσμό προσφύγων στον κόσμο. Άνοιξε το δρόμο για την περαιτέρω εδαφική υφαρπαγή του 1967 και τη συνεχιζόμενη εθνοκάθαρση. Περιόρισε τους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης σε γκέτο τύπου Απαρτχάιντ, τα οποία περιβάλλονται από τείχη ύψους 8 μέτρων, φυλάκια με ελεύθερους σκοπευτές και στρατιωτικά περίπολα. Μετέτρεψε τη Γάζα σε υπαίθρια φυλακή, όπου ζουν σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης 1,4 εκατομμύριο άνθρωποι.

Οι στόχοι μας
Θέλουμε να σπάσουμε την πολιορκία της Γάζας. Θέλουμε να κάνουμε γνωστό σε διεθνές επίπεδο ότι η Λωρίδα της Γάζας μετατρέπεται σε φυλακή, να πιέσουμε τη διεθνή κοινότητα να αναθεωρήσει την πολιτική κυρώσεων και να σταματήσει να στηρίζει την ισραηλινή κατοχή. Υποστηρίζουμε το δικαίωμα της Παλαιστίνης να υποδέχεται ξένους πολίτες ως επισκέπτες, παρατηρητές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων, δημοσιογράφους κ.λπ.

Τι κάνουμε;
Στις 23 Αυγούστου του 2008 σπάσαμε για πρώτη φορά την πολιορκία της Γάζας από τη θάλασσα. Στις 30 Δεκεμβρίου σκάφη του πολεμικού ναυτικού του Ισραήλ διεμβόλισαν αρκετές φορές το σκάφος μας ενώ στην αποστολή της 15ης Ιανουαρίου του 2009 το ισραηλινό ναυτικό απείλησε να σκοτώσει άοπλους πολίτες που επέβαιναν στο πλοίο Spirit of Humanity που μετέφερε φάρμακα και γιατρούς στην αποκλεισμένη Γάζα.

Το πλήρες κείμενο και οι ανακοινώσεις της οργάνωσης βρίσκονται στη σελίδα www.freegaza.org

Τι αξία έχει το διαμάντι

2009-06-19T02:59:00.004+03:00

Τ' αεροπλάνο Stealth σε στίχους και μουσική του Χάρη Παπαδόπουλου. Δέκα χρόνια (και κάτι ψιλά) από την κατάρριψη του "αόρατου" Στελθ επιμένουμε να συντηρούμαστε -σύμφωνα με τον συνθέτη- για να ζήσουμε και την κατάρρευση του καπιταλισμού.
Όποιος είναι κουλός, ας βάλει το χέρι του. Οι υπόλοιποι ας βάλουμε και τα δύο!

Τι αξία έχει το διαμάντι
όταν είναι κάρβουνο η ψυχή
μέσα από την κόλαση του Δάντη
της φυγής η πόρτα είναι κλειστή

Συννέφιασαν οι ουρανοί
μ' αρχαίες κραυγές πολέμου
οι Γιάνκηδες την πέσανε
της χερσονήσου του Αίμου.
Της μοίρας ήτανε γραφτό
μια νύχτα να κατέλθ'
στα κρύα βουνά του Κόσοβου
τ΄αεροπλάνο Στελθ

Τι αξία να 'χει το μετάξι
όταν κουρελιάσει το μυαλό
τώρα η παγκόσμια νέα τάξη
κάνει πλιάτσκο στο Θερμαϊκό

Μ' έβαλες ξανά στη ναφθαλίνη
γκιόσα, πεισματάρα σα λεπρό
τώρα που ανάβει το γιαγκίνι
άκου το δικό μου ευχαριστώ

Και η πρώτη εκτέλεση με τον Βασίλη Λέκκα

Αντίο σύντροφε...

2009-05-27T02:02:00.004+03:00

Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 17 Μαΐου σε ηλικία 64 ετών, ο Κώστας Μπατίκας, εξέχον στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, από την περίοδο της δικτατορίας μέχρι σήμερα.

Ο Κώστας Μπατίκας γεννήθηκε στα Στουρναραίικα Τρικάλων στις 10/3/1945. Η στρατιωτική δικτατορία τον βρίσκει στη Δυτική Γερμανία, όπου εργάζεται και παράλληλα σπουδάζει γεωπόνος. Κατά τη διάρκεια της χούντας αναπτύσσει σημαντική αντιδικτατορική δράση στο φοιτητικό και μεταναστευτικό κίνημα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ. Μετά την πτώση της χούντας επιστρέφει στην Ελλάδα και προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν στέλεχος του ΚΚΕ από διάφορες καθοδηγητικές θέσεις: Μέλος του γραφείου της Κ.Ο. Πειραιά, γραμματέας της Ν.Ε. Αιτωλοακαρνανίας, γραμματέας της επιτροπής περιοχής Δυτικής Πελοποννήσου – Δυτικής Στερεάς – Νήσων, μέλος του εργατικού τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, μέλος του Αγροτικού τμήματος της Κ.Ε.

Υπήρξε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ από το 10ο συνέδριο (1978) μέχρι το καλοκαίρι του 1989, όταν συγκρούστηκε με τον κυβερνητισμό της ηγεσίας του κόμματος που οδήγησε στη συνεργασία με τη Ν.Δ. και την κυβέρνηση Τζανετάκη. Μαζί με άλλα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν την ίδια περίοδο, υπήρξε συνιδρυτής του Νέου Αριστερού Ρεύματος. Αποχώρησε ωστόσο και από το ΝΑΡ το 1991, μαζί με άλλους συντρόφους επειδή διαφώνησε με την εγκατάλειψη της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας ως βάση για την κομμουνιστική πολιτική.
Το 1992 πρωτοστατεί στην έκδοση του θεωρητικού – πολιτικού περιοδικού «Αριστερή Ανασύνταξη», στο οποίο αρθρογραφούσε μέχρι σήμερα, καθώς και στην ίδρυση της ομώνυμης οργάνωσης. Από τη συνένωση της «Αριστερής Ανασύνταξης» με την οργάνωση «Εργατική Πολιτική», προέκυψε το 2007 η κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, της οποίας ο Κώστας Μπατίκας υπήρξε ιδρυτικό μέλος και θεωρητικός νους.

Αφιερωμένος στην επανάσταση, ασυμβίβαστος, σκεπτόμενος και μαχόμενος κομμουνιστής σε όλη του τη ζωή, συγκρούστηκε με κάθε τάση συμβιβασμού και οπισθοδρόμησης εντός του κομμουνιστικού κινήματος, υποστήριξε με πάθος τη θεωρητική και πολιτική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, θεμελιωμένη στην επαναστατική θεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό – λενινισμό. Συνέβαλε ο ίδιος καθοριστικά στην επεξεργασία μαρξιστικών ταξικών θέσεων για την οργανωτική συγκρότηση και την πολιτική του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με τις τοποθετήσεις του εντός του ΚΚΕ, με την μετέπειτα αρθρογραφία του στην «Αριστερή Ανασύνταξη» και με το βιβλίο του «Συνδικάτα και Πολιτική» (1994). Παρήγαγε επίσης σημαντικές επεξεργασίες μαρξιστικών θέσεων για ένα ευρύ φάσμα πολιτικών ζητημάτων, όπως το εθνικό ζήτημα, το αγροτικό ζήτημα, το ενιαίο μέτωπο πάλης των εργαζομένων. Ιδιαίτερο έργο του αποτέλεσε η επανανακάλυψη της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό και της επαναστατικής μετάβασης σ’ αυτόν, καταδεικνύοντας τη θεωρητική συγγένεια της γραφειοκρατικής με την καουτσκική εκδοχή του σοσιαλισμού και διορθώνοντας πολλές παραναγνώσεις της λενινιστικής θεωρίας από τη σοβιετική γραφειοκρατία.

Κατάφερε έτσι με επίπονη μελέτη και επίμονη εργασία να ξεδιαλύνει τη μαρξιστική θεωρία από την ιδεολογική σκουριά της σοβιετικής γραφειοκρατίας και άλλες αστικές θεωρητικές διαστρεβλώσεις της. Καρπός της εργασίας του αυτής είναι, εκτός από τα σχετικά άρθρα του και το καινούργιο υπό έκδοση βιβλίο του, το οποίο δεν πρόλαβε δυστυχώς να δει τυπωμένο, ηττημένος από την μοιραία αρρώστια – και μόνο απ’ αυτή.

Και την αρρώστια όμως την αντιμετώπισε σαν κομμουνιστής, με λεβεντιά και καρτερικότητα και με το πείσμα να αξιοποιεί κάθε στιγμή υγείας που κέρδιζε στον αγώνα του με το θάνατο για να παράγει επαναστατικό έργο.

Ήταν και θα είναι πηγή έμπνευσης για όλους τους συντρόφους του και για όλους τους κομμουνιστές. Θα μείνει αθάνατος, όπως αθάνατη είναι η επαναστατική θεωρία και η στάση ζωής που μας δίδαξε. Το έργο του θα είναι πάντα σημείο αναφοράς και πηγή γνώσης για όλους όσους θελήσουν στο μέλλον να συμβάλουν στον αγώνα για την επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.

Η κηδεία του Κώστα Μπατίκα πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 19 Μαΐου στο νεκροταφείο Νέας Σμύρνης.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

2009-05-01T02:41:00.007+03:00

Επειδή η Εργατική Πρωτομαγιά είναι και ημέρα μνήμης -εκτός των άλλων-, οι σύντροφοι της Μαρξιστικής Τάσης θυμήθηκαν με ποιον τρόπο απευθύνθηκε το ΚΚΕ στην εργατική τάξη πριν από 85 χρόνια, την εποχή δηλαδή που ήταν ακόμη Κομμουνιστικό:

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 1924
(Πηγή : Επίσημα κείμενα ΚΚΕ 1918-1924).

Προς την εργατική τάξη της χώρας Η φετινή Πρωτομαγιά θα είναι η Πραγματική ημέρα διαμαρτυρίας

Εργάτες και εργάτριες

Η σημερινή ημέρα είναι η μεγαλύτερη γιορτή της εργατικής τάξης, είναι η γιορτή της Εργατικής Πρωτομαγιάς μας. Δεν πρόκειται – όπως το ξέρετε πια – για καμιά γιορτή από κείνες που γιορτάζουν οι πλουτοκράτες. Δεν είναι ούτε γιορτή στο όνομα κανενός αγίου. Ούτε γιορτή «εθνική». Ούτε της «φύσεως». Είναι μια πολιτική γιορτή των εργατών όλου του κόσμου. Σ’ όλο τον κόσμο από χρόνια τώρα οι εργάτες όλοι μαζί, χωρίς διακρίσεις, γιορτάζουν την Πρωτομαγιά σαν μια μεγάλη ιστορική επέτειο της μεγάλης αλλά και αιματηρής νίκης των εργατών του Σικάγου (Αμερικής). Πριν από 40 χρόνια οι εργάτες του Σικάγου αγωνίστηκαν μ’ ένα ηρωισμό που θα μείνει ιστορικός κάτω από τις δολοφόνες σφαίρες της Μπουρζουαζίας για να επιτύχουν το οκτάωρο. Ο ηρωικός εκείνος αγώνας των στέφθηκε από επιτυχίαν. Το αίμα που χύθηκε μέσα από την εργατιά δεν πήγε χαμένο, πότισε το δέντρο της Εργατικής Ελευθερίας και από τότε το γιγάντωσε..
Οι εργάτες όλου του κόσμου σαν σήμερα απεργούντες πέρα για πέρα τιμούν τους ήρωες που σκοτωθήκανε στο Σικάγο. Κι ακόμα ορκίζονται εκδίκηση κατά των πλουτοκρατών. Αυτή είναι, με σύντομα λόγια η ιστορική σημασία της Πρωτομαγιάς μας. Δεν πρέπει να ξεχνούμε όμως ότι έχει και πολιτική σημασία γιατί δεν πρόκειται το διεθνές προλεταριάτο να θυμηθεί μονάχα τους δολοφόνους μπουρζουάδες της Αμερικής, και να ορκισθεί εκδίκηση. Όχι. Πρόκειται σήμερα να ακουστεί και η αλληλεγγύη ολόκληρου του εργατικού κόσμου της ανθρωπότητας και η ακλόνητη και συνειδητή του απόφαση να βαδίσει με τη Βία κατά της Βίας των πλουτοκρατών για να σπάσει τις αλυσίδες των δεσμών του. Αυτή η φωνή ως μια θέλησις θ’ ακουστεί απ’ όλες τις γωνιές του κόσμου. Οι Εργάτες και οι Εργάτριες της Ελλάδος στη φωνή της εργατιάς όλου του κόσμου, ας ενώσουν και τη δική τους ενωμένοι. …

Εργάτες και εργάτριες

Μόνο εις μιαν μεγάλην χώραν της Ευρώπης οι εργάτες έπαυσαν να είναι ταπεινοί σκλάβοι του κεφαλαίου. Μόνο εις την Ρωσίαν η εργατιά σήμερα δεν είναι τάξις εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων. Είναι αυτή το παν. Αυτή διοικεί. Αυτή ρυθμίζει την παραγωγήν. Αυτή καταβάλει γιγαντιαίαν προσπάθειαν εν μέσω στερήσεων και δυσχερειών για τη δημιουργίαν ενός Νέου Κόσμου. Της Κοινωνίας της Ισότητος, της πραγματικής Αδελφότητος, του Ωραίου και του Καλού. Εις την Ρωσίαν δεν υπάρχει πλέον η εκμετάλευσις του Κεφαλαίου. Το κεφάλαιον, το μεγάλο κεφάλαιο είναι περιουσία, ιδιοχτησία των εργατών και χωρικών της Ρωσίας. Η Ρώσική Επανάστασις πρέπει στη σημερινή Πρωτομαγιά μας να κρατήσει το καλύτερο μέρος του ενθουσιασμού μας και το τιτάνιον μεγαλούργημα της να μας κάνει αποφασιστικούς μαθητάς και αποστόλους της. Το πρώτον ξεσκλάβωμα μας, οικονομικόν και πολιτικόν, θα πραγματοποιηθεί τότε μόνο όταν ακολουθήσομεν, το ηρωικό παράδειγμα των Ρώσων εργατών και χωρικών. Όταν οι εργάτες και αγρότες της Ελλάδας αγωνισθούμε για την πραγματοποίηση της Εργατοαγροτικής Κυβερνήσεως, για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, για το γκρέμισμα της πλουτοκρατίας…

Εργάτες και εργάτριες

Ακόμα η Ρώσικη Επανάστασις αγωνίζεται για την ελευθερία όλων των λαών. Για την κατάπαυση των πολέμων. Για το γκρέμισμα της στρατοκρατίας. Για το λυτρωμό μας, το λυτρωμό του εργαζόμενου λαού από τα δεσμά του μιλιταρισμού και της πλουτοκρατίας. Μόνον η Ρωσία των εργατών και χωρικών, η Ρωσία των Σοβιέτ αγωνίζεται για την Ένωσιν όλων των λαών της Ευρώπης. Για την πραγματοποίηση του συνθήματος των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης καθώς και δια την άμεσον ένωσην των λαών της Βαλκανικής σε μια Κομμουνιστική Παμβαλκανική Ομοσπονδία.
Εργάτες και εργάτριες

Ας γιορτάσουμε όλο μαζί λοιπόν σήμερα την ιερή και μεγάλη Γιορτή μας, αφήνοντας τη δουλειά για 24 ώρες. Στα τρομοκρατικά μέτρα ας διαμαρτυρηθούμε με μια φωνή. Αν η κυβέρνηση δεν μας αφήνει να γιορτάσουμε όπως εμείς θέλουμε την Πρωτομαγιά μας, ας διαμαρτυρηθούμε με τον εντονότερο τρόπο, αλλά ας μην επαναλάβουμε τις δουλειάς μας πριν περάσουν 24 ώρες.
Ακόμα ας ζητήσουμε ότι μας ανήκει. Ότι ανήκει εις όλους τους φτωχούς. Ας καταγγείλουμε τα αίσχη της πλουτοκρατίας κατά των εργατών, χωρικών και προσφύγων. Ας διαμαρτυρηθούμε για την ακρίβεια της ζωής. Ας κάνουμε με μια λέξη σεβαστά τα αιτήματά μας και ας διαδηλώσουμε μαζί ότι θα αγωνιστούμε μαζί με τους εργάτες όλου του κόσμου επάνω στις αρχές της Ρώσικης Επαναστάσεως για το λυτρωμό μας, για το ξεσκλάβωμά μας.
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά.
Ζήτω το Προλεταριάτο όλου του κόσμου.
Ζήτω η Ρώσικη Επανάσταση.
Ζήτω η εργατιά της Ελλάδος.
Ζήτω η Γενική Συνομοσπονδία.
Ζήτω το Κομμουνιστικόν Κόμμα.
Κάτω η τρομοκρατία και η στρατοκρατία.
Κάτω οι αντεργάτες.
Κάτω η πλουτοκρατία.

Μερικούς Μάηδες αργότερα, τον καιρό που στην ΕΣΣΔ "δικάζεται", φυλακίζεται, εξορίζεται και εκτελείται το καλύτερο τμήμα της εργατικής πρωτοπορίας, πληροφορείται η ηγεσία του ΚΚΕ από τους γραφειοκράτες της Μόσχας πως οι εργάτες και αγρότες της Ελλάδας ΔΕΝ πρέπει να αγωνισθούν για την πραγματοποίηση της Εργατοαγροτικής Κυβερνήσεως, για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, για το γκρέμισμα της πλουτοκρατίας…
Προηγείται, είπαν, η δημοκρατική επανάσταση. Και κάπως έτσι προδόθηκε ο Μάης του '36 στη Θεσσαλονίκη, όπως διαβάζουμε στην Εργατική Πρωτοπορία, εφημερίδα της Οργάνωσης Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας, στο φύλλο 33 την Τετάρτη 20 Μάη του 1936:

Μανιφέστο Σε όλους τους εργάτες, τις εργάτριες, και τους βιοπαλαιστές της Θεσσαλονίκης και όλης της χώρας

Μέσα στις πέντε αλησμόνητες ημέρες από το περασμένο πολύνεκρο Σάββατο η Θεσσαλονίκη και ολάκερη η χώρα έζησαν με ίλιγγο δεκαετίες ολάκερες. Τα μεγάλα γεγονότα που διαδραματίστηκαν δεν είναι μονάχα για την Ελλάδα το πιο βαρυσήμαντο και το πιο πολύτιμο σε διδάγματα κεφάλαιο από όλη την ιστορία του εργατικού κινήματος. Γεμίζουν ακόμη και μια από τις πιο συνταρακτικές σελίδες στην παγκόσμια ιστορία των νεότερων κοινωνικών αγώνων. Το μεγαλείο της απεργιακής κινητοποίησης σύσσωμου του προλεταριάτου της Θεσσαλονίκης και κοντά σ' αυτό όλων των εργαζομένων της από τη μια μεριά, και από την άλλη η αιμοβόρα λύσσα της βασιλικής Χωροφυλακής του στρατηγού Μεταξά ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο μέσα στη χώρα. Ξεπέρασαν όχι μόνο το φρικαλέο κατακρεούργημα μιας δεκάδας εργατών το Φλεβάρη 1932 στο Εργατικό μας Κέντρο από τη «δημοκρατική» μας Χωροφυλακή των Φιλελευθέρων. Ούτε μόνο τις σφαγές της Καλαμάτας, Αιγίου, Ηρακλείου κλπ. από την αστυνομία του Τσαλδάρη. Αλλά ξεπέρασε και αυτά ακόμη τα γεγονότα της Γενικής Απεργίας του 1923 που την αιματοκύλησε στο Πασαλιμάνι ο στρατηγός Πλαστήρας. Ο Κόκκινος Μάης του 1936 στη Θεσσαλονίκη θυμίζει μόνο την πρώτη ηρωική έξοδο των ρώσων εργατών στα 1905, και τους ποταμούς του εργατικού αίματος που έτρεξε στις λεωφόρους της Πετρούπολης κάτω από το πυρ της φρουράς του Τσάρου.

Πάντοτε, ώσπου να γκρεμίσουν την αιματόβρεχτη κυριαρχία των καπιταλιστών, όλοι οι προλετάριοι της Ελλάδας και του κόσμου θα γυρίζουν τα μάτια τους στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, που στρώθηκαν με πολυάριθμα πτώματα προλεταρίων της, για να ιδούν σε πια αποθηρίωση απειλεί να ρίξει την Κοινωνία ο Καπιταλισμός αν εξακολουθήσει να κυβερνά ακόμη τον κόσμο. Για να ιδούν άλλη μια φορά ποιους ανεξάντλητους θησαυρούς δύναμης και αυταπάρνησης κλείνει μέσα της η εργατική τάξη για να ανατρέψει το χρεοκοπημένο αυτό σύστημα. Για να ιδούν τέλος σε τι φοβερά αποτελέσματα μπορεί να οδηγηθεί η εργατική τάξη αν οι αρχηγοί της από δισταγμό και έλλειψη ταξικής αυτοπεποίθησης στηρίξουν την επιβολή των δικαίων της όχι στις δικές της δυνάμεις, αλλά στη φανταστική «βοήθεια» και στις φτηνές υποσχέσεις των κομμάτων της κεφαλαιοκρατίας.

Τα ηρωικά γεγονότα

Στο πρώτο δεκαήμερο του Μάη 40.000 καπνεργάτες, καπνεργάτριες και στοιβαδόροι, συμπαγείς και με ενθουσιώδη ορμή, μέσα στην ανασυγκροτημένη ενιαία Ομοσπονδία τους, έδωσαν το σύνθημα της πάλης σε όλους τους εργάτες της χώρας. Από την πρώτη στιγμή οι διεκδικήσεις τους κατέκτησαν τη συμπάθεια όλων των εργαζομένων στρωμάτων. Ποτέ άλλοτε ίσαμε τότε η οργανωτική ενότητα ενός μεγάλου κλάδου εργατών, η σύγχυση μέσα στους εργοδότες και η γενική κατάσταση δεν είχαν δώσει τόσες δυνατότητες για μια νικηφόρα έκβαση των εργατικών διεκδικήσεων. Το αιματοκύλισμα των καπνεργατών, κλωστοϋφαντουργών, υποδηματεργατών, σιδηροδρομικών, τροχιοδρομικών κλπ. στη Θεσσαλονίκη, που όλοι αγωνίζονταν για το ψωμί τους, ξεσήκωσε ένα κύμα πάνδημης οργής και αυτόματα έσπρωξε στο πλευρό των απεργών όλη την εργατική τάξη και τους φτωχούς επαγγελματίες της χώρας. Με ενστικτώδη ορμή όλα τα τμήματα των εργατών στις μεγάλες έμπαιναν σε κίνηση και οι επαγγελματίες αλληλέγγυοι σταματούσαν τις δουλείες τους. Δύο ολάκερες μέρες, Σάββατο και Κυριακή, η μακεδονική πρωτεύουσα βρέθηκε στα χέρια των εργαζομένων με επικεφαλής το οργανωμένο της προλεταριάτο. Και τα δολοφονικά όργανα του Κεφαλαίου αμπαρώθηκαν στα αστυνομικά τμήματα για να μη λυντσαριστούν. Τα στρατευμένα παιδιά του εργατικού λαού είχανε συναδελφωθεί με τους απεργούς. Ένα σύνθημα μόνο περίμενε η εργατική τάξη σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας για να κατέβει στη γενική απεργία. Η Κυβέρνηση σε αμηχανία έκανε σπασμωδικές κινήσεις. Πότε άλλοτε η εργατική τάξη της χώρας μας βρέθηκε σε τόσο ευνοϊκές συνθήκες για να επιβάλει τις άμεσες οικονομικές διεκδικήσεις της και να αναχαιτίσει με την οργανωμένη της δύναμη την εντεινόμενη πολιτική τρομοκρατία;

Και όμως ποια είναι τώρα τα αποτελέσματα απ' όλη αυτή την ηρωική πάλη;

Ηττηθήκαμε. Γιατί;

Μόνο ηλίθιοι ή πολιτικοί αγύρτες μπορούνε να μιλούν για νίκη. Η εργατική τάξη δεν έχει καμιά ανάγκη να βαυκαλίζεται με ψέματα και αυταπάτες. Αντικρίζει τα πράγματα όπως είναι. Με πεποίθηση στον ιστορικό της προορισμό αντλεί διδάγματα τόσο από τις νίκες όσο και από τις προσωρινές της αποτυχίες.

Πρέπει να το πούμε καθαρά: Με τόσο πρωτάκουστες θυσίες και με μια τόσο μεγαλειώδη κινητοποίηση, οι εργάτες δεν επιβάλανε στο κεφάλαιο ούτε το ένα εκατοστό, από τις οικονομικές τους διεκδικήσεις. Στο ματωμένο καπνεργατικό προλεταριάτο η Κυβέρνηση ρίχνει, σήμερα σαν εμπαιγμό μια υπόσχεση πως θα επιβάλει στους καπνέμπορους μια αύξηση 2-5 δραχμές. Δηλαδή μιαν αύξηση που θα την είχαν κιόλας αποσπάσει οι εργάτες από το καπνεμπορικό κεφάλαιο δίχως θύματα και με την απειλή μιας απεργίας για ένα τόσο ασήμαντο αίτημα. Για τα άλλα τμήματα των εργατών ο εμπαιγμός είναι ακόμη μεγαλύτερος γιατί δεν απέσπασαν καμία τους διεκδίκηση. Οι απεργίες λύθηκαν ενώ εκατοντάδες αθώοι εργάτες ρίχτηκαν και βρίσκονται ακόμη στις φυλακές. Οι σφαγιαστές των εργατών, ελεύθεροι και επικεφαλείς συνεχίζουν το δολοφονικό τους έργο. Οι οικογένειες των θυμάτων μένουν στο λιθόστρωτο. Πτώματα που τα έθαψαν κρυφά τις τραγικές νύχτες μένουν ακόμη άγνωστα, και οι ανακριτές φυλακίζουν ως «υπαίτιους» τα θύματα των δολοφονικών επιθέσεων. Τα σωματεία κλείνουν, ο χαφιεδισμός οργιάζει, γραφεία εργατικών εφημερίδων σπάζονται. Μέσα στα κρατητήρια ξεσπούν πάνω στους εργάτες τα λυσσασμένα ένστικτα της εκδίκησης των χωροφυλάκων Η μηχανή των «Επιτροπών Ασφαλείας» ξανάρχισε να κινιέται. Ένα κύμα αγριότερης τρομοκρατίας από την Αυλική Κυβέρνηση ξαπολύθηκε σε όλη τη χώρα και αρχίζουμε να ξαναζούμε σιγά-σιγά τις ημέρες της Κονδυλικής «Κοσμογονίας».

Εγκληματικά λάθη. Προδοσία

Η κρισιμότερη στιγμή της πάλης ήτανε το αιματοβαμμένο Σάββατο. Αν την άλλη μέρα, Κυριακή, οι Διοικήσεις των Συνομοσπονδιών άκουγαν την αγωνιώδη φωνή ολόκληρης της εργατικής τάξης και εκήρυσσαν τη Γενική απεργία, πρώτ’ απ’ όλα στις μεταφορές, ο Μεταξάς θα ήταν ανίκανος να καταπνίξει την απεργία. Οι εργοδότες και η κυβέρνηση τους θα υποχωρούσαν μπροστά στην πανεργατική εξέγερση Σήμερα το προλεταριάτο θα πανηγύριζε στην Ελλάδα μια από τις πιο περίλαμπρες νίκες του.

Είναι έγκλημα που φτάνει τα όρια της προδοσίας ότι τη διαχείριση του ζητήματος στην κρίσιμη εκείνη στιγμή την είχε πάρει στα χέρια της η κλίκα των εξ επαγγέλματος απεργοσπαστών που διευθύνουν τη Γενική Συνομοσπονδία, Καλομοίρης και Σία. Είναι φανερό ότι τα μίσθαρνα αυτά όργανα του κεφαλαίου, συνεννοημένα με την Κυβέρνηση και τους καπνεμπόρους, έβαλαν την ημέρα εκείνη ένα φραγμό στο πανελλαδικό κύμα της εργατικής εξέγερσης. Ορίσανε την πανελλαδική απεργία την Τετάρτη, και έτσι δώσανε όλη την ευκαιρία στο Μεταξά να μεταφέρει στη Μακεδονία νέα στρατεύματα, να αναλάβει την επίθεση, να καλμάρει την εξέγερση και έτσι να αλλάξει ριζικά την κατάσταση μέσα στη Θεσσαλονίκη, να καταπονέσει και να φέρει τους απεργούς σε μειονεκτική θέση.

Αλλά το έγκλημα αυτό δεν είναι μόνο του Καλομοίρη και Σία. Σύμμαχος τους στάθηκε και η «παλλαϊκή» σταλινική Διοίκηση της Ενωτικής Συνομοσπονδίας με επικεφαλής τον γνωστότατο απεργοσπάστη της Καβάλας του 1927 βουλευτή Θέο και Σία. Ξανάκαναν, μαζί με την κλίκα του Καλομοίρη πάλι, το ίδιο έγκλημα που έγινε ύστερα απ' τους σκοτωμούς των εργατών της Καλαμάτας. Αντί να ρίξουν αμέσως την Κυριακή το σύνθημα για Πανεργατική Γενική Απεργία διαμαρτυρίας για τις σφαγές της Θεσσαλονίκης σύνθημα που με αφάνταστη ορμή εφούσκωνε μέσα στην ψυχή όλων των εργατών της Ελλάδας, έγιναν επαίσχυντη ουρά και βοηθοί των εργατοκαπήλων της Γενικής. Ενώ τα πτώματα των εργατών είχαν στρώσει τους δρόμους της Θεσσαλονίκης και κάθε εργατικός άνθρωπος σ' όλη τη χώρα εφώναζε «Εκδίκηση!» οι δυο αυτές γραφειοκρατικές κλίκες, αγκαλιασμένες στους υπουργικούς προθαλάμους, και μαζί με τους αξιοθρήνητους βουλευτές του σταλινικού «Παλλαϊκού Μετώπου» στα γραφεία των πολιτικών αρχηγών της πλουτοκρατίας, εγκατέλειψαν άτιμα και τους σκοτωμένους και τους φυλακισμένους. Και έβρισκαν ένα πρόσχημα με την υπόσχεση μιας ψευτοαύξησης στα καπνεργατικά ημερομίσθια, για να σταματήσουνε τη θυελλώδη αυτή ταξική σύγκρουση. Δεν την είχανε καν προβλέψει, γιατί διέψευδε με χτυπητό τρόπο την προσφιλή τους πολιτική της «νομιμόφρονης συνεργασίας» με τα διάφορα αστικά κόμματα.

Η υποχωρητική στάση της Π.Ο.Κ.

Την ολέθρια αυτή επέμβαση τον δύο συνομοσπονδιακών Διοικήσεων, την εβοήθησε, από ασυγχώρητη υποχωρητικότητα και σύγχυση η αντιπροσωπεία στην Αθήνα και η Εκτελεστική της ΠΟΚ. Παρέβησαν τις ρητές εντολές του 1ου Καπνεργατικού Συνεδρίου και όλων των καπνεργατικών συγκεντρώσεων. Αντί η Αντιπροσωπεία να διαπραγματευθεί αυτή μόνη σαν κυρίαρχος εντολοδόχος 40.000 καπνεργατών, αυτοεξαφανίστηκε και παρεχώρησε τη θέση της στις δυο καιροσκοπικές κλίκες των συνομοσπονδιών. Και καταντήσαμε στο τέλος να αναγνωριστεί επίσημα ακόμη και το διαλυμένο κίτρινο πρακτορείο των καπνεμπόρων «Ε.Ο.Κ.Σ.Ε»!

Στη Θεσσαλονίκη η απεργοσπαστική αυτή πολιτική εκδηλώθηκε με τρόπον άπειρα πιο επαίσχυντο και εγκληματικό. Ενώ οι μάζες των εργατών στους δρόμους εγιουχάιζαν τους καπιταλιστές βουλευτές Ζάννα και Σία, διάφοροι υπεύθυνοι, ανεύθυνοι και βουλευτές του «Παλλαϊκού» εκφυλίζανε και υπονόμευαν τον ιερό αγώνα των απεργών συνεργαζόμενοι δημόσια και σκανδαλωδέστατα με τους αστούς βουλευτές, ιδίως τους Βενιζελικού Κόμματος. Εκλιπαρούσαν απ' αυτούς τη μεσολάβηση για μια «νομιμόφρονα» λύση της σύγκρουσης. Και κάλεσαν την Κυριακή τους συγκεντρωμένους εργάτες όχι να επιβάλλουν μαχητικά τις διεκδικήσεις τους, αλλά να ζητήσουν μια κυβέρνηση Σοφούλη, ενώ την ίδια στιγμή οι πραγματικοί μεγιστάνες των κλωστοϋφαντουργείων φιλελεύθεροι βουλευτές Ζάννας και Σία απέκρουαν τα αιτήματα των υφαντουργών και ο Σοφούλης συμφωνούσε με τον Μεταξά για την «επιβολή του κράτους του νόμου» παριστάνοντας υποκριτικά και τον προστάτη των εργατών. Τώρα οι φιλελεύθεροι βουλευτές δηλώνουν ότι οι απεργοί τους προσκάλεσαν να επέμβουν και αυτοί είναι που «έσωσαν το αστικό καθεστώς από την αναρχίαν»! Την άτιμη αυτή συνεργασία με τους βουλευτές της Κεφαλαιοκρατίας οι σταλινικοί βουλευτές του «Παλλαϊκού» τη δικαιολόγησαν με τα φόβο τους μήπως εγκαθιδρύσει τη δικτατορία ο Μεταξάς. Είναι τόσο μεγάλη η τύφλα τους ώστε να μη βλέπουν ότι ίσα - ίσα τώρα, με το τσάκισμα των απεργών όπου οδήγησε η πολιτική τους, ο Μεταξάς έσφιξε ακόμα περισσότερο τις βίδες της δικτατορίας του, που την στήριζαν από πρωτύτερα, και τη στηρίζουν ακόμη, όλα τα αστικά κόμματα, και πρώτο από όλα το Φιλελεύθερο!

Ο ρόλος των κομμουνιστών διεθνιστών

Μόνο μια μικρή μειοψηφία από Κομμουνιστές – Διεθνιστές αντιπροσώπους στο απεργιακό επιτελείο που τους …-σβησμένο κείμενο-… στην πρώτη γραμμή, αντιτάχθηκαν εξαρχής σ’ όλες τις συνεδριάσεις με πείσμα στην ολέθρια αυτή πολιτική κα. δεν εδέχτηκαν το αίσχος εκείνο να μοιραστεί η διεύθυνση της απεργίας με τους αντιπροσώπους της αστικής τάξης. Μόνο κομμουνιστές διεθνιστές ρήτορες εχάραξαν από την αρχή μια ξεκάθαρη προοπτική για τις ανώτερες μορφές που θα έπαιρνε η πάλη, και μόνον αυτοί διακήρυξαν στις μυριάδες του λαού, αντίθετα με τα φιλοβενιζελικά συνθήματα των σταλινικών, τη θέληση και τη δύναμη του προλεταριάτου στη Θεσσαλονίκη να επιβάλει μια δική του κυβέρνηση στη θέση των δολοφόνων του λαού. Δυστυχώς στις απεργιακές επιτροπές, τις σωματειακές και την κεντρική, οι κομμουνιστές διεθνιστές ήταν μειοψηφία. Την αποφασιστική πλειοψηφία είχαν ο εκπρόσωποι του «Παλλαϊκού» σταλινικού κόμματος που επιμένει να λέγεται ακόμη «κομμουνιστικό».
Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ένας τόσο ηρωικός στρατός θα έβρισκε μια τόσο αξιοθρήνητη ηγεσία;

(Πηγή: ΜΑΗΣ ΤΟΥ '36 - Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, εκδόσεις Εργατική Πάλη)

Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκι, Η 4η Διεθνής

2009-04-09T17:02:00.004+03:00

(Προσθέτω αντί προλόγου το σχόλιο του erythros ovelix)

Το ποίημα αυτό ο Μαγιακόφσκι το είχε γράψει όταν ακόμα ζούσε ο Λένιν και το είχε στείλει σαν μια φωνή αγωνίας στην κεντρική επιτροπή των μπολσεβίκων.

Έτσι λοιπόν οι δογματικοί αντιτροτσκιστές ας μην κολήσουνε στον τίτλο του ποιήματος του Μαγιακόφσκι και ας το διαβάσουνε με προσοχή.

Το ποίημα αυτό έχει γραφτεί πολλά χρόνια πριν ιδρυθεί η Τέταρτη Διεθνής.

Κλείνοντας αξίζει να επαναλάβουμε τα λόγια του Λέοντα Τρότσκι για τον θάνατο του Μαγιακόφσκι:

"Ο ποιητής πέθανε, ζήτω η ποίηση! Ανυπεράσπιστο ένα παιδί των ανθρώπων κύλησε στην άβυσσο! Όμως ζήτω η δημιουργική ζωή που, ως την τελευταία του στιγμή ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι την τύλιξε με τα πολύτιμα νήματα της ποίησής του!!!". (Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ)

Ανοιχτή επιστολή
του Μαγιακόβσκι
προς την Κεντρική
Επιτροπή του
Κομμουνιστικού
Κόμματος Ρωσίας,
που εξηγεί ορισμένα
φερσίματα του ως
άνω Μαγιακόβσκι.

Ψωμάκια υπήρχαν άσπρα.
Κι απ’ τ’ άστρα
πιο πολλά.
Μικρά.
Κάναν μια λίρα ωστόσο.
Μα εσείς,
περνώντας στην παρανομία,
των πεινασμένων τον ξεσηκωμό ετοιμάζατε.
Ζούσανε, χάφτανε, χαχανίζοντας.
Ο κόσμος
με ξενοδοχεία σκαρφάλωσε στον ουρανό,
ασανσέρ με κυρίες περίκομψες σε γαλήνιους ορόφους βιδώνονταν.

Μα εσείς,
σε κρυψώνες χωμένοι,
για τους πολέμους που θα 'ρχονταν ετοιμαζόσαστε.
Στις πολυθρόνες του χρόνου
του καπιταλισμού τα καπούλια
καλοκαθισμένα.
Η ζωή
να κρυώνει σαν το τσάι στο πιατάκι.
Μα εσείς —
κιόλας! —
κατάματα
τις ακάθεκτες μέρες κοιτούσατε των επαναστάσεων.
Τα μέσα έξω ντυμένοι,
με γενειάδα βαμμένη,
από πόλη σε πόλη,
τρέχαν οι καταδιωγμένοι.

Κολοσσαία ψυχών,
ολόκληρα στάδια κεφάλια
στου Παρισιού τη σοφίτα στριμωγμένους στοιβάζοντας,
αριθμώντας τους και ταξινομώντας,
τους απόκληρους σεις οργανώνατε
κι έτσι —
ο χυλός ο ανθρώπινος που ξεχυνόταν
από τις φυτείες,
απ' τα εργοστάσια —
ξανά
συνταγμένοι βαδίζανε
σε συγκροτημένες εργατικές μεραρχίες.
Μάρκας Μαρξ τα φανάρια του
της διαλεκτικής τ' αυτοκίνητο χύμηξε μέσα στους χρόνους.
Το μέλλον διασκόρπιζε τα σκοτάδια του.

Κι όταν
ο Οχτώβρης
ξεχύθηκε,
του καλπασμού της φωτιάς του
έλεγες πως
ούτε οι καπνοί δεν συγκρατούν τη μανία,
εσείς
μες στ' ατσάλινα χέρια σας
πήρατε
της επανάστασης τ' άνάφλογα ηνία.
Κι ολόισια,
και πλάγια καλπάζοντας,
και λοξοδρομώντας.
Τ' άλογο της Κρονστάνδης.
Στα πισινά του ορθωμένο.
Πάνω απ' τον Νέβα.
Στον όλεθρο του Γιαροσλάβ
η χαίτη του φλέγεται.
Το Τσαρίτσιν με κλοιό πυρκαγιάς περιζώνει.(1)

Βουνό.
Δρασκελάει το βουνό —
κι άλλο ένα.
Ή άβυσσος.
Χύμηξε πάνω απ' την άβυσσο —
άβυσσος πάλι.
Ως τα νύχια ματώνοντας,
γαντζωμένος
στη χαίτη του αλόγου του
πάει και πάει ό καβαλάρης.

Παράφορος ως την κραυγή,
ανάστατος ως την οδύνη,
κι εγώ
στου καλπασμού τον θυελλώδη ρυθμό
με τη γλώσσα μου έκρουα των λέξεων το σήμαντρο,
με τις παλάμες της ρίμας θριαμβευτικά χειροκροτούσα.

Φτάνουμε τώρα.
Η φωτιά σιγοσβήνει.
Βρωμάει μικροαστίλα.
Οι αναθυμιάσεις για την ώρα.
Μα γερά
πάνω στο ζώο το εξαντλημένο
στεκόμαστε,
σφίγγοντας με τα γόνατά μας τα πλευρά του.

Αλλάζει ή βάρδια.
Τ' άλογο τώρα καματερό.
Χωρίς ν' αργοπορούμε,
πλάι στα ερείπια περνώντας,
πλάι στα καμένα,
τ' αποκαΐδια ένα ένα
θα σβήσουμε,
άλλους καπνούς ξεσηκώνοντας.

Στα σκοτεινά
δίχως δρόμο
στα χαλάσματα χώνεται
τ' άλογό σου τρεμάμενο,
σκουντουφλάει τρεκλίζοντας τ' άλογό σου.
Μα θα 'ρθει καιρός:
του Σατούρ(2)
ό χιλιοόμματος
ηλεκτρισμός θα γιομίσει τους δρόμους με φως.
Άντε τώρα
με τ' άλογο να μετρήσεις τη ρώσικη γη!
Μα θα 'ρθει η στιγμή,
δε θ' αργήσει,
το ξέρω,
πού κι εδώ
μια Αμερική από ατμάμαξες θ' αναδυθεί.
Θα τρυπήσει σαν σφαίρα πεδιάδες και όρη.
Προχωράμε στα μέρη του Βόλγα,
στην όψη φριχτά.
Σκεπασμένα με οστά.
Μαραγκιασμένα.
Καμένα.
Θα 'ρθει όμως ή ώρα
μιας χορτάτης ζωής,
με ψωμάκια
και με κουλουράκια.

Κι εδώ τώρα
πάνω απ' της γης την τελεία
ένα γιγάντιο ερωτηματικό καμπυλώθηκε.
Το μέλλον
τρυπάω
με το δάχτυλο - στίχο,
στο μέλλον
βυθίστηκα με της εικόνας το μάτι.
Η Κομμούνα!
Του ποταμού της το γάλα ποιος τάχα θα πιει;
Το μέλι της όχθης της ποιος θα γευτεί να ευφρανθεί;

Ποιες θα 'ναι οι σκέψεις τους;
Οι έρωτές τους;
Τα αισθήματα τους;
Οι πόθοι τους ποιοί;
Από τώρα,
με υπερπολιτισμένα ουρλιαχτά τα γερόντια,
στην Κομμούνα παρέδωσαν τη συνταγή:
Τι θα συμβεί;
Με υπνάκο
και με φαγί
η ανθρώπινη αγέλη
θα ψυχαγωγείται.
Τι θα συμβεί;
Θ' ασφαλτοστρωθούν όλοι οι δρόμοι.
Τα σοβιέτ θα τους φτιάξουνε στο πι και φι.
Στις γιορτές
στον κηπάκο
μπροστά στα σοβιέτ
της Προλετκούλτ τα μέλη(3)
θα παίζουνε
κρίκετ.
Και σφυρίζει κάθε αφίσας το μαστίγιο:
Ο Οχτώβρης ξόφλησε!
Ό Οχτώβρης δεν έπιασε! —
Μπουλούκια
οι κομμουνιστές
να στριμώχνονται ξελιγωμένοι
στον Ονέγκιν,
στη Σύλβα,
στον Ιγκόρ.(4)
Στους γορίλλες τραβάτε!
Στην πνευματική τρώγλη!
Στο ζώο γυρνάτε!
Απ' όλο
των αιώνων
τον λεπτεπίλεπτο λυρισμό
αυτό θ' απομείνει:
Πάμε για ύπνο, άνθρωπέ μου χορτάτε! —
Στη μοναρχία
ή στον κομμουνισμό δεν πα' να βάλεις το μικροαστό;
Στα εξοχικά σας - κηπούπολη, πού άνθη πλημμύρισαν,
αυτός
το δικό του:
Το μυαλό του θα κόβει μονάχα
να λογαριάζει τα ρέστα πού φέρνει ή μαγείρισσα.
Έφτασε κιόλας.
Για κοιτάξτε —
Νάτο!
Αντί γι' αυτά πού είχατε χθες ονειρευτεί,
στους καφενέδες,
μέχρις αηδίας καταβροχθίζοντας έναν περίδρομο γλυκά,
δοξολογώντας την Κομμούνα, καλοστρωθήκαν οι μικροαστοί.
Για ποιόν έρωτα τάχα
θα μας περιθάλψουν
οι κοινωνικές ασφαλίσεις;
Μπορεί ο Σεμάσκο(5) να συντρέξει τον σακάτη της ψυχής;

Φτάνει πιά!

Θα τ’ αναλάβουμε εμείς,
αν άλλος κανείς
από μας
δεν υπάρχει για να το σκεφτεί.

Να ξανανιώσουν όλοι!
Νέε μου,
βιάσου,
την ψαρομάλλα ψυχή από μέσα σου βγάλ’ τη
Κομμουνάροι!
Ετοιμάστε καινούργιο ξεσηκωμό
στον επερχόμενο
κομμουνισμό τον χορτάτο.

Για όλα τούτα,
αναγορεύστε με ακαδημαϊκό
ή σπίτι χαρίστε μου —
ούτε μ' αυτά
ούτε άνευ —
δεν πρόκειται να γίνω εγώ
ούτε υπό
ούτε αντί
ούτε πρόεδρος
ούτε και παρά τω
ούτε καν κομισάριος για τον επισιτισμό.
Φεύγω.
Μακραίνει
πίσω από με,
τον εξόριστο,
των τόπων, των ανθρώπων που με διώχνουν η γραμμή.
Ξέρω
Θα 'ρθει η στιγμή,
θα κρούσω το τύμπανο
και θ' αντηχήσει εκεί...
Μα τώρα εγώ
καταδιωγμένος
στου κεφαλιού μου
τη σοφίτα,
τούς αυριανούς ξεσηκωμούς δοξάζω.
Τη μαρξική διαλεκτική
μ' εκατοδύναμα
ποιητικά μοτέρ εφοδιάζω.
Κοιτάξτε —
οι γραμμές των επερχόμενων ετών κυλάνε.
Μ' εκρήξεις σκέψης τα μυαλά δονώντας,
με των καρδιών το πυροβολικό βροντοχτυπώντας,
από τους χρόνους αναδύεται
επανάσταση καινούργια —
ή τρίτη επανάσταση —
του πνεύματος.

Τρόχιζε, στίλβωνε τη γλώσσα – λόγχη!
Τα μάτια στο στόχο!
Τεντωμένα τ' αυτιά!
Κοίτα!
Αφουγκράσου!
Μη σου τσακίσουν την ψυχή αιφνιδιαστικά,
μη σου γυρίσουν τα μυαλά —
Έι, συ! —
Προοοσοχή!
Επί δύο ζυγών,
Σκέψη - ερυθροφρουρέ.
Ελάτε όλοι
απ' τον Μαρξ ως τον Ίλιτς
όλοι εσείς
που στους αιώνες αχτινοβολείτε.

Από σας διδαγμένος,
βλέπω
κόσμους μεγαλοπρεπείς.
Να 'ρθει όποιος θέλει και να διδαχθεί!
[1922]

Μετάφραση από τα ρωσικά
Χρύσα Προκοπάκη,
Δημήτρης Σπάθης

1. Αναφέρεται στην εξέγερση των ναυτών της Κρονστάνδης κατά της Σοβιετικής εξουσίας (28/2 – 18/3/1921), στο αντεπαναστατικό κίνημα του Γιαροσλάβ (Ιούλιος 1918), που είχε ως συνέπεια να καταστραφεί μεγάλο μέρος της πόλης από πυρκαγιές, και στα γεγονότα του Τσαρίτσιν (το μετέπειτα Στάλινγκραντ, όπως το ονόμασε ο ίδιος ο Στάλιν), όπου έγιναν σκληρές μάχες στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, τον Αύγουστο –Οκτώβριο 1918 (Σ.τ.Μ.)
2. Το έργο για την κατασκευή του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού του Σατούρ πραγματοποιήθηκε το 1919 -1920. (Σ.τ.Μ.)
3. Η πολιτιστική οργάνωση «Προλεταριακή Κουλτούρα» ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1917. Υποστήριζε και προωθούσε τη δημιουργία μιας καθαρής κουλτούρας του προλεταριάτου. Οι θέσεις της προκάλεσαν τις επικρίσεις του Λένιν και του Τρότσκι, ενώ, για άλλους λόγους, τις απέρριπταν επίσης ο Μαγιακόβσκι και οι φουτουριστές.
4. Αναφέρεται στην όπερα του Τσαϊκόφσκι Ευγένιος Ονέγκιν, στην οπερέτα του Κάλμαν Πριγκίπισσα της Τσάρδας και στην όπερα του Μποροντίν Πρίγκιπας Ιγκόρ. (Σ.τ.Μ.)
5. Ο τότε Λαϊκός Επίτροπος (υπουργός) Υγείας. (Σ.τ.Μ.)

Κουίζ

2009-04-06T01:14:00.005+03:00

Ερώτημα 1ο:

Όταν κάποιος υποστηρίζει τη "συνολική σύγκρουση με την ΕΕ, τον αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής της, την άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, και την πάλη για τη ρήξη, την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ", σημαίνει ότι:

α) παλεύει για τη ρήξη, την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ,

β) προπαγανδίζει την πρόσδεση της ελλάδας στην ΕΕ.

Ερώτημα 2ο:

Όταν κάποιος διακηρύσσει πως "εκείνοι που αντιτίθενται στην Ευρωπαϊκή αλληλοδιείσδυση των κεφαλαίων και στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους στο όνομα της "εθνικής κυριαρχίας" των υπαρχόντων αστικών κρατών, ταυτίζονται με τα πιο οπισθοδρομικά συμφέροντα του καπιταλισμού", σημαίνει ότι:

α) δεν αντιτίθεται στα παραπάνω στο όνομα της "εθνικής κυριαρχίας" αλλά της σοσιαλιστικής επανάστασης,

β) κηρύττει απροκάλυπτα τη φιλοϊμπεριαλιστική υποστήριξη.

Εάν θέλετε να το σκεφτείτε λίγο περισσότερο, μη διαβάσετε παρακάτω όπου δίνω και τις απαντήσεις...

Για όσους μπορούν να διακρίνουν πίσω από τις παχιές στρώσεις του "σοσιαλιστικού" ρεαλισμού, τις λεπτές πινελιές του γνήσιου και αμόλυντου σουρεαλισμού, είναι προφανές πως η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι το β.
Ναι, ναι! Τάδε έφη (θώδη) ο αρθρογράφος του "Λαϊκού δρόμου" οργάνου της Κ.Ε. του Μ-Λ ΚΚΕ στο φύλλο του Σαββάτου 4 του Απρίλη! Τους ήρθε φαίνεται βαριά η είδηση πως τελικά η μάνα του Στάλιν δεν είναι ξανά έγκυος αλλά ήταν ανεμογκάστρι.

Για το τέλος άφησα και ένα έξτρα ερώτημα διαλεκτικής φύσεως (και μαοσταλινικής παρα-φύσεως):

Στη φράση "κρύβεται η απροκάλυπτη στήριξη της ΕΕ" , ο ποιητής θέλει να πει ότι η στήριξη της ΕΕ

α) κρύβεται

β) είναι απροκάλυπτη

[hints:

α) κρύβω [krívo] -ομαι: 1α. τοποθετώ κτ. σε μέρος αθέατο, με σκοπό να μην μπορεί να το βρει κάποιος, β. καλύπτω κτ. για να εμποδίσω τους άλλους να το δουν, 2. για κπ. ή για κτ. που παρεμβάλλεται ως εμπόδιο και κλείνει ή περιορίζει τη θέα, 3. για κτ. που υποπτευόμαστε πως υπάρχει, δεν το έχουμε όμως ανακαλύψει ή εξερευνήσει, *. 4. (μτφ.) α. κρατώ κτ. μυστικό, δεν αποκαλύπτω τις σκέψεις, τις προθέσεις ή τα συναισθήματά μου, β. για κτ. το οποίο ενυπάρχει μέσα σε κτ. άλλο, χωρίς να προβάλλεται άμεσα.
β) απροκάλυπτος -η -ο [aprokáliptos] : για κτ. που γίνεται ή που λέγεται χωρίς προσχήματα, χωρίς προσπάθεια να το συγκαλύψουν: Δέχτηκε την απροκάλυπτη επίθεση των πολιτικών του αντιπάλων.απροκάλυπτα ΕΠIΡΡ: Δήλωσε ~ ότι θα ενεργήσει σύμφωνα με το προσωπικό του συμφέρον, ανοιχτά, καθαρά. Οι ενέργειές του είναι ~ εχθρικές

Λεξικό της κοινής νεοελληνικής]

Εγώ προσωπικά δεν κατάφερα να δώσω απάντηση ούτε και με τη βοήθεια του λεξικού...

Μαμά, μπαμπά είμαι κουκουλοφόρος...

2009-03-20T17:08:00.003+02:00

Ο Σπύρος Γραμμένος σε ζωντανή εμφάνιση.
Υ.Γ. Να συλληφθεί!

Δεκέμβρης '08, Ιστορία, ερχόμαστε… κοίτα τον ουρανό

2009-03-17T11:14:00.008+02:00

Τι θα απαντούσε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν στον Γιώργο Καρατζαφέρη για το ιδιώνυμο; Τι θα συζητούσε ο Κώστας Καραμανλής με τον Αριστοτέλη για τη δημοκρατία και πώς θα σχολίαζε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ την εξέγερση του 2008;
Ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου περπάτησε στους δρόμους του ελληνικού Δεκέμβρη. Κατέγραψε με το φακό του το χρονικό της κοινωνικής έκρηξης και άκουσε τους πρωταγωνιστές της, από τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων μέχρι τα έδρανα της Βουλής. Μια ιστορία που ξεκίνησε από τη δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού και έφτασε να ανατρέψει ισορροπίες και βεβαιότητες στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

[...] Κι αν κάποιοι κοιτάζουν, από ψηλά, το Δεκέμβρη με φόβο... ας είναι. Αναπληρώνουν έτσι την έλλειψη σεβασμού που επέδειξαν όλα αυτά τα χρόνια στους από κάτω.
Καλώς ορίσατε στην πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μας.

Άρης Χατζηστεφάνου

Αποσπάσματα από έρωτες

2009-03-12T01:40:00.002+02:00

Οι έλληνες αμφισβητούν το Δαρβίνο

2009-02-20T18:27:00.008+02:00

Διαβάζουμε στο tvxs.gr (Έλληνες κατά Δαρβίνου) πως "αρκετοί είναι οι άνθρωποι στον πλανήτη μας που εξακολουθούν να αρνούνται την εξελικτική θεωρία, παρά το γεγονός ότι το 2009 έχει κηρυχτεί «έτος του Δαρβίνου», με τους Έλληνες να πρωτοστατούν ανάμεσα στους αμφισβητίες. [...] Βάσει έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 2006 από το περιοδικό «New Scientist», σχεδόν οι μισοί Έλληνες αμφισβητούν την εξελικτική θεωρία. Μόνο το 54% συμφωνεί μαζί της, ενώ το 29% υποστηρίζει πως ο Δαρβίνος δεν είχε δίκιο και το υπόλοιπο 18% απλά, δεν γνωρίζει. Σε επίπεδα αποδοχής της θεωρίας του Δαρβίνου η Ελλάδα ξεπερνά μόνο τις ΗΠΑ και την Τουρκία."

Μέχρι εδώ το άρθρο αναφέρεται σε στοιχεία ερευνών τα οποία δύσκολα αμφισβητούνται. Όπως όμως μπορούμε να δούμε παρακάτω, οι συντάκτες του άρθρου χρησιμοποιούν ως φερετζέ τα στατιστικά στοιχεία για να προχωρήσουν στα αυθαίρετα συμπεράσματά τους:
"[...]ο Δαρβίνος συνεχίζει να προκαλεί συγκρούσεις και αμφισβητήσεις διότι τα θρησκευτικά αισθήματα είναι ιδιαίτερα έντονα. Συνεπώς, η άγνοια και η σύγχυση παρά η διαφωνία προς τις θέσεις του Δαρβίνου καθορίζουν τη θέση των Ελλήνων απέναντι στην εξελικτική θεωρία."

Έτσι λοιπόν με την κάλυψη μιας έγκυρης στατιστικής καταλήγουν σε συμπεράσματα που υιοθετούν και προβάλλουν διάφοροι κομμουνιστές, αναρχικοί και κάθε (ανθελληνικής) καρυδιάς καρύδι.
Αυτοί που αποδίδουν άγνοια και σύγχυση σε όσους δεν υιοθετούν τη θεωρία του Δαρβίνου, θα έπρεπε πρώτα απ' όλα να εξετάσουν αν η θεωρία αυτή επαληθεύτηκε στην πράξη.
Αυτό ακριβώς έπραξε το 29% των ελλήνων και διαπίστωσε, από απτά παραδείγματα, πως η δαρβινική θεωρία δεν μπορεί να ισχύει καθώς υπάρχουν (και στην ελλάδα) διάφορα είδη τα οποία δεν ακολούθησαν καθόλου την εξελικτική πορεία που ο Δαρβίνος περιγράφει:

Αρχίζει σήμερα τις εργασίες του το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ

2009-02-18T15:58:00.006+02:00

Μετά τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό, οι οποίες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν κωμικές εάν δεν ήταν πραγματικές, μετά την ανακήρυξη διαφωνούντων -μέσα και έξω από το κόμμα- σε αστούς ιδεολόγους και προπαγανδιστές απόψεων της CIA και μετά τη στάση που το "κομμουνιστικό" αυτό κόμμα κράτησε το Δεκέμβρη, ένα είναι βέβαιο:
Πως έχουν δίκιο όταν στην αφίσα τους γράφουν "έρχονται τα χειρότερα".

Ο γιός της πλύστρας

2009-02-12T14:37:00.004+02:00

Ο "επαναστάτης" αρλουμπολογεί για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο(!), και το κοινό τον αποθεώνει αυθόρμητα. Το ταμπελάκι βέβαια προστέθηκε "ποιητική αδεία", αφού εκείνη την εποχή διέθεταν καλύτερους τρόπους επιβολής του αυθορμητισμού στις μάζες...

ΒΑΡΚΑΡΟΛΑ

2009-02-05T14:49:00.010+02:00

(Laurent Tailhade - μετάφραση Κ.Γ. Καρυωτάκη)

Κυριακή. Σ' ένα βαπόρι
στριμωχτήκαν μπουρζουάδες.
Ξεφωνίζει κάθε αγόρι,
ξεμυξίζουν οι μαμάδες.

Τα σκυλιά δε λογαριάζουν
ο Σηκουάνας που 'χει πνίξει,
δε φοβούνται, διασκεδάζουν
την ευγενική τους πλήξη.

«Ω, τι ζέστη, Θεέ μου, βράζει!»
βεβαιώνουν οι κυρίες,
κι επιπόλαιες και γελοίες,

ξεκουμπώνοντας με νάζι
τα χυδαία ντεκολτέ τους,
διευκολύνουν τους εμέτους.

Σάτιρα ή πραγματικότητα;

2009-02-03T18:45:00.004+02:00

Υπάρχουν στιγμές όπου και η καλύτερη σάτιρα είναι λίγη μπροστά στην πραγματικότητα.
Το παρακάτω βίντεο είναι από πάρτυ της ΝΕ.Ο.Σ. (ωραίος, πράσινα μάτια). Είναι άλλωστε γνωστό ότι η ακροδεξιά ήταν πάντα συνώνυμη με το κιτς, και δεν χάνουν ευκαιρία να το αποδεικνύουν:

Απάνθρωπα βασανιστήρια από Ισραηλινούς

2009-02-01T02:46:00.005+02:00

Παλαιστίνιος καταγγέλλει τα φρικτά βασανιστήρια που εφαρμόζουν οι Ισραηλινοί.

Παρακαλούνται οι γονείς να απομακρύνουν τα ανήλικα τέκνα τους από την οθόνη του υπολογιστή, καθώς υπάρχει κίνδυνος να υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες η ψυχική τους υγεία.

Ο γιος του τσαγκάρη

2009-02-01T00:44:00.001+02:00

(Από το βιβλίο "ΣΤΑΛΙΝ του ΖΑΝ ΖΑΚ ΜΑΡΙ, Μετάφραση: ΑΣΤΕΡΙΟΥ ΕΛΕΝΗ, Εκδόσεις: ΟΔΥΣΣΕΑΣ)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I

Ο γιος του τσαγκάρη

Ποιος θυμάται ακόμη τους φτερωτούς στίχους, που αναδίνοντας οσμή λιβανιού και αίματος υμνούσαν πριν από τρία τέταρτα του αιώνα την υπεράνθρωπη ιδιοφυΐα του Ιωσήφ Στάλιν; Ένας ποιητής, αποτρελαμένος από το ξέφρενο κυνήγι επιθέτων, καταβεβλημένος από την αδυναμία του να βρει εικόνες άξιες του προτύπου του, αναφωνούσε:

Οι πεζογράφοι δεν ξέρουν πια με τι να σε συγκρίνουν, οι ποιητές δεν έχουν πια αρκετά μαργαριτάρια για να σε στολίσουν.1

Πράγματι με τι να συγκρίνει κανείς το ασύγκριτο; Μερικοί ξέφευγαν από αυτή την αξεπέραστη δυσκολία ανυψώνοντας τον Γενικό Γραμματέα στη θέση του Δημιουργού του Σύμπαντος.

Ω εσύ Στάλιν, μεγάλε ηγέτη των λαών, εσύ που γέννησες τον άνθρωπο, εσύ που γονιμοποιείς τη γη, εσύ που ξανανιώνεις τους αιώνες, εσύ που πλέκεις τα μαλλιά της άνοιξης...2

Κάποιος άλλος στιχουργός γονάτιζε μπροστά σ' αυτό τον θεό παντοκράτορα όλου του σύμπαντος:

Τα άστρα της αυγής υπακούν στη θέληση σου. Το ανυπέρβλητο πνεύμα σου ανυψώνεται στους ουρανούς, η διορατική δύναμη σου εξιχνιάζει τα βάθη του ουρανού.3

Δύσκολο να γραφτεί κάτι καλύτερο, αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν υπάρχει σοσιαλιστική άμιλλα και έτσι με την ώθηση της κολακείας ένας τέταρτος στιχοπλόκος, σε μια τελευταία προσπάθεια, ανύψωνε αυτόν τον καινούργιο αφέντη του κόσμου πέρα ακόμη και από τους γαλαξίες:

Στάλιν, είσαι ψηλότερος και από τις υψηλές ουράνιες σφαίρες, και μόνο οι σκέψεις σου είναι ψηλότερες από σένα... Το πνεύμα σου, Στάλιν, είναι φωτεινότερο από τον ήλιο.4

Κάποιος Προκόφιεφ, συνονόματος του συνθέτη, αναφωνούσε:

«Στάλιν... και δεν προσθέτω τίποτα... Τα πάντα περιλαμβάνονται σ' αυτό το τόσο απέραντο όνομα. Τα πάντα: το κόμμα, η πατρίδα, η αγάπη, η αθανασία. Τα πάντα».5

Στο 7ο συνέδριο των Σοβιέτ, το 1936, ο προλεταριακός συγγραφέας Αβντένκο εκστασιαζόταν σε μια λυρική δέηση:

«Καλλιεργώ μέσα μου την αγάπη, την αφοσίωση, την τιμιότητα, την απάρνηση, τον ηρωισμό, την ανιδιοτέλεια: όλα αυτά χάρη σ' εσένα, μεγάλε δάσκαλε Στάλιν [...] Αγαπώ τη γυναίκα με μια αγάπη νέα [...] Θα ζήσω εκατό χρόνια [...] όλα αυτά χάρη σ' εσένα, μεγάλε δάσκαλε Στάλιν (...) Μπορώ να πετάξω στο φεγγάρι, να ταξιδέψω στην Αρκτική, να κάνω μια μεγάλη ανακάλυψη, να εφεύρω μια νέα μηχανή (...) όλα αυτά χάρη σ' εσένα, μεγάλε δάσκαλε Στάλιν».6

Αυτό το παραλήρημα θα είχε μόνο ανεκδοτολογικό ενδιαφέρον, αν δεν το υιοθετούσαν και δεν το ενορχήστρωναν σε όλο τον κόσμο οι ηγέτες όλων των κομμουνιστικών κομμάτων και οι διανοούμενοι που μιλούσαν στο όνομα του υλισμού και του ορθολογισμού, αν δεν αντανακλούσε τις ριζικές μεταβολές τις οποίες υπέστη μια επανάσταση για την ισότητα και αν δεν εξέφραζε την υπερβολή μιας λατρείας που βάρυνε σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ίδια τη βιογραφία του Στάλιν. Έτσι, στη Γαλλία, η εβδομαδιαία εφημερίδα Commune αναδημοσιεύει την ομιλία του Αβντένκο και αναγορεύει αυτή την παραθρησκευτική φιλολογία σε έκφραση ενός νέου ανθρωπισμού. Δεκατρία χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο του 1949, η επιθεώρηση Europe δημοσιεύει ένα άρθρο του Francis Cohen, με τίτλο «Η χρυσή εποχή, υπ' αριθμόν ένα στόχος της ΕΣΣΔ». Στο πανεπιστήμιο της Μόσχας, ο συγγραφέας ακούει κάποιο μαθητή του σταλινικού «ξυπόλυτου» βιολόγου, Τρομίφ Αισένκο, να δηλώνει «Κάνουμε αυτό που θέλουμε» και αναρωτιέται: «Ο καλός Θεός του Ζαν Εφέλ* πραγματοποιεί την τελευταία δημιουργία του;» Οι σοβιετικοί βιολόγοι δημιούργησαν μαστούς αγελάδων με περίμετρο δύο μέτρα· μη θέλοντας να τους μεγαλώσουν κι άλλο, αναρωτιούνται αν θα πρέπει να μακρύνουν τα πόδια των αγελάδων ή αν θα πρέπει να εκτείνουν προς τα εμπρός αυτούς τους μαστούς που θα κάνουν να ρέουν ποταμοί γάλακτος στην πατρίδα του σοσιαλισμού. Ο συγγραφέας αυτών των μωρολογιών εύχεται «όλοι οι άπιστοι» να τον συναντήσουν σ' αυτό το εργαστήρι, πριν κλείσει το άρθρο δηλώνοντας με πλήρη μακαριότητα:

«Αφθονία για όλους, απεριόριστη, που δημιουργεί ευημερία, ελευθερία, ευτυχία. Η χρυσή εποχή, ασαφές όνειρο που ανέκαθεν λικνίζει τους λαούς ως ανάμνηση ενός χαμένου παραδείσου, είναι στην πραγματικότητα μπροστά μας, μπορούμε να την αγγίξουμε... Η χρυσή εποχή (...) είναι για αύριο.»7

Ο Στάλιν, νέος Κρόνος, την αναγγέλλει για σήμερα. Ένα χρόνο αργότερα, θα εμφανιστεί έλλειψη ψωμιού σε πολλές περιφέρειες της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η πρωτόγονη λατρεία, την οποία επινόησαν ο ηγετικός μηχανισμός του κόμματος και ο ίδιος ο Στάλιν προκειμένου να επιβάλουν την πολιτική κυριαρχία τους, μετέτρεψε τη βιογραφία του Στάλιν σε αγιογραφία ή σε προπαγανδιστικό φυλλάδιο, προτού αρνηθεί ακόμη και τη δυνατότητα συγγραφής της. Η επίσημη βιογραφία του, που δημοσιεύτηκε στην ΕΣΣΔ το 1948, είναι η βιογραφία ενός όντος που δεν γνώρισε ούτε παιδική ηλικία ούτε νεότητα ούτε οικογένεια και του οποίου οι αναρίθμητες επίσημες προσωπογραφίες υποδεικνύουν ότι δεν υπόκειτο ούτε στη διαδικασία της γήρανσης. Παρότι ο ύμνος των Κομμουνιστικών Νεολαιών διακηρύσσει «Ο Λένιν έζησε, ζει και θα ζει», ο Στάλιν είναι εκείνος που ενσαρκώνει αυτή την πλαστή αιωνιότητα. Όμως ο πραγματικός Θεός ούτε γεννιέται ούτε πεθαίνει. Όπως η Αθηνά, που ξεπήδησε πάνοπλη από το κεφάλι του Δία, ή ο Δαλάι Λάμα, αέναη επανενσάρκωση του προκατόχου του, περιέχει την εικόνα του πεπρωμένου του. Μπορεί να έχει. μόνο μυθική παιδική ηλικία· τα χρόνια της μαθητείας του δεν είναι παρά το έμβρυο της μελλοντικής παντογνωσίας και παντοδυναμίας του. Μη μπορώντας να εξαλείψει πλήρως την παιδική ηλικία του, ο Στάλιν την περιορίζει στην πιο απλή έκφραση της ή την κρύβει κάτω από πέπλα μυστηρίου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Μπουχάριν, διευθυντής της Πράβντα, δημοσιεύει μια σειρά διθυράμβους, σ' έναν από τους οποίους αναφέρει ότι η μητέρα του γενικού γραμματέα τον αποκαλούσε Σοσό (γεωργιανό υποκοριστικό του Ιωσήφ). Ο Στάλιν τηλεφωνεί στον Μπουχάριν, τον επιπλήττει βίαια λέγοντας του «Τι είναι πάλι αυτή η ιστορία με τον Σοσό;»8 και τον λούζει με βρισιές. Ο Στάλιν σκέπασε με πέπλο τα πρώτα χρόνια της ζωής του, καθιστώντας δύσκολες τις έρευνες, ακόμη και τις ευλαβείς. Το 1938, οι εκδόσεις της Κομσομόλ του στέλνουν τα δοκίμια ενός τόμου με τίτλο Αφηγήσεις για τα παιδικά χρόνια του Στάλιν απορρίπτονται με απειλές. Στις 16 Φεβρουαρίου 1938, ο Στάλιν με επιστολή του καταγγέλλει αυτό το έργο «που βρίθει επινοημένων ανακριβειών, παραποιήσεων, υπερβολών, ανάρμοστων εγκωμίων. Οι μυθοπλάστες, οι μυθοποιοί (ίσως γεμάτοι καλές προθέσεις), οι κόλακες εξαπάτησαν τον συγγραφέα».

----------------------------------------
* Οι υποσημειώσεις δεν είναι διαθέσιμες προς το παρόν, μέχρι ο Θεός να βάλει το χέρι του!